Αδιαμφισβήτητη ιστορικά η ελληνικότητα του Βουθρωτού

Εκτυπώσιμη μορφήΑποστολή σε φίλο

Τυγχάνω κατά καιρούς αναγνώστης της Ελευθεροτυπίας. Στο τεύχος 456 του «Γεωτρόπιου» της 10ης Ιανουαρίου με ξάφνιασε ο τίτλος «Εδώ είναι Βαλκάνια - Μπουτρίντ» που οι συνεργάτες του περιοδικού Τατιάνα Μαυρομάτη και Γιάννης Σακιώτης -των οποίων την προέλευση δεν γνωρίζω- αναπτύσσουν το θέμα της αρχαίας Ηπειρωτικής πόλης του Βουθρωτού στηριζόμενοι στις αλβανικές θέσεις παραχάραξης της Ηπειρωτικής και κατ' επέκταση Ελληνικής Ιστορίας, θέσεις οι οποίες θεωρούν το κάθε τι Ηπειρωτικό ως Ιλλυρικό στα πλαίσια της υπ' αυτών προσδοκώμενης πραγμάτωσης της «Μεγάλης Αλβανίας».

Μέσα σ' όλα ξενίζει και το γεγονός ότι στον χάρτη αναφέρεται μονάχα η λέξη Αλβανία και όχι και η Βόρεια Ήπειρος, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι καίτοι το κομμάτι αυτό ανήκει εδώ και κάποια χρόνια στο Αλβανικό κράτος, ήταν όμως ανέκαθεν κομμάτι της ενιαίας ελληνικής Ηπείρου η οποία διχοτομήθηκε βιαίως το 1913 από τους Ευρωπαίους με πρωτοστάτες τους Ιταλούς και τους Αυστριακούς -όπως συνέβει στην πιο πρόσφατη ιστορία με την μαρτυρική Κύπρο αλλά και εξακολουθεί να συμβαίνει και σε άλλες γωνιές της Μεσογείου όπως στην Παλαιστίνη.

Χάρη των αναγνωστών επισημαίνω ότι η πάλαι ενιαία Ήπειρος μας άρχιζε από τον Αμβρακικό και κατέληγε στον σημερινό ποταμό Σκουμπή, τον αρχαίο Γεννούσο (όρα Στράβωνα). Κατά συνέπεια η πόλη που εκθειάζεται από τους συνεργάτες του ή «Γεωτροπίου» με την αλβανική ονομασία «Μπουτρίντ» είναι πόλη του Ηπειρωτικού ελληνισμού, της ενιαίας Ηπείρου. «Πόλις παράλιος της Ηπείρου αντίκρυ της ΒΑ πλευράς της Κέρκυρας. Ανήκε εις την αρχαίαν Χαονίαν, ακριβέστερον εις την περιοχή της Κεστρίνης...». Η ίδρυσή της δεν προήλθε από τους Κερκυραίους και ούτε «πρωτοκατοικήθηκε πιθανώς τον 7ο αιώνα π.Χ. από Κερκυραίους αποίκους». Ήσαν άλλες ένδοξες πόλεις όπως η Απολλωνία και η Επίδαμνος, το σημερινό Δυρράχιο, που εποικήθηκαν από Κερκυραίους και Κορίνθιους. Η ίδρυση της πόλεως απεδίδετο εις τον Τρώα Έλενο και το όνομα της ετυμολογείται εκ του «βους» και «θρώσκω ή θόρνυμυ» και ερμηνεύεται ως βοσκότοπος. Την κατοίκησαν Έλληνες Ηπειρώτες και λίγοι Τρώες συνοδοί της Ανδρομάχης, γιατί ως γνωστόν στην ιστορία «οι παλαιότεροι δεσμοί της χώρας ανάγονται εις τον Νεοπτόλεμο υιόν του Αχιλλέως όστις είχε φέρει εκ της Τροίας αιχμάλωτον την Ανδρομάχη χήραν του Έκτορος ην συνεζεύχθη». Εβασίλευσε εις τους Μολοσσούς ο γιος τους Μολοσσός κληρονομικώ) δικαιώματι καθόσον ο Αχιλλέας ήταν Ηπειρωτικής καταγωγής. Οι Κερκυραίοι επρομηθεύονταν εκ του Βουθρωτού «τους περίφημους κεστρινικούς βούς ως και άφθονους και παχείς ιχθύες». Στο Βουθρωτό το 1924 ενήργησε ανασκαφές ο Ιταλός L. Ugolini και τα ευρήματα κατανέμονταν σε διάφορες εποχές «από των νεολιθικών χρόνων και εντεύθεν». «Εκ του Βουθρωτού των κλασσικών ελληνικών χρόνων απεκαλύφθησαν λείψανα τειχών μετά δύο πυλών μνημειακών, θέατρο ελληνικόν του γ' π.Χ αιώνα του οποίου η σκηνή διεμορφώθη κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους. Αι βαθμίδες σώζονται καλώς, διατηρούνται δε και ελληνικαί επιγραφαί διαφωτίζουσαι την ιστορία της πόλεως.». Αγάλματα βρέθηκαν πλείστα όπως π.χ. κεφαλή του Αγρίππα (Ρωμαίου), του Διόνυσου, Απόλλωνα κλπ. Βρέθηκαν ακόμα κτίρια ιερού του Ασκληπιού και Νυμφαίου, βυζαντινό βαπτιστήριο του Ε' αιώνος μ.Χ. ως και φρούριο της Βενετικής εποχής. Διετέλεσε ακόμη έδρα επισκοπής της παλαιάς Ηπείρου υπαγόμενης το πρώτον στη μητρόπολη Νικοπόλεως και ύστερον της Ναυπάκτου. Το κυριότερο, αποκαλύφθησαν «τρία μεγάλα περιγραφικά σύνολα από τα οποία το ένα αποτελείται από 31 πράξεις απελευθερώσεως δούλων και δύο προξενικά ψηφίσματα. Μια άλλη ομάδα περισσότερο μακρά σύγκειται από λίθους που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή πύργου όπου και υφίσταντο 40 επιγραφές του διαζώματος του θεάτρου στην ελληνική γλώσσα, εθνικά ονόματα και τέτοια Ελληνικών Ηπειρωτικών θεσμών (στρατηγού, προστάτη, ιερέως του κοινού των Πρασαιβών). Παραθέτω μία από τις πέντε επιγραφές (εκ του συνόλου των 40 του διαζώματος του θεάτρου) που δημοσίευσε ο Γάλλος επιγραφικός P.Cabanes : - «Αγαθαί τύ/χαι; ιεριεύοντος τωι Ασκλαπιώ [ι--] νίκου Πολλείου στραταγούντος δε Πρασαιβών Φύλίπ[που] Τυκωνίου, προστατού ν[—]τος δε Νι___φυο___μηνός Πανάμου εβ[δο]μαι αφήκαν ελεύθερους και ανέθηκαν ιερούς τωι Ασκλαπιωι Φιλόξενος Τροχίμμα_ _ Φιλόξενου, Λυκόφρω[...]ν Λύκου, Φείδυλλα_ _ Βοίλλα Λύκου, Πατροκλής [...] Ανδρόνικου Πάνοιτα Προκέλεος Κοσμάν και Φιλώ να _ _ Μάρτυρες ο στραταγός και ιερεύς και Νικίας ... Σωσιπάτρου Λοιγύφιος, Λυκίσκος Βοίσκου — σκου Ερυθρώνιος». «Η επιγραφή αρχίζει με τη συνηθισμένη επίκληση της αγαθής τύχης. Ακολουθούν τα ονόματα του ιερέως του Ασκληπιού, του στρατηγού -σ.σ. των Ηπειρωτών- των Πρασαιβών και του προστάτου, τα οποία δίνουν έτσι το έτος, ακολουθεί μετά η ακριβής ημερομηνία της πράξεως και η διατύπωση της απελευθερώσεως και της αναθέσεως στον Ασκληπιό, τα ονόματα των 7 κυρίων των δούλων μεταξύ των οποίων τουλάχιστον δύο γυναίκες και τα σωζόμενα ονόματα δύο απελευθερουμένων] δούλων (Κοσμάς, Φίλων) και τέλος οι μάρτυρες (ο στρατηγός, ο ιερέας και ιδιώτες). Ιδιαίτερα αξιοσημείωτα είναι τα «εθνικά» ονόματα. Πολλείος, Τυκώνιος, Πρακέλεος, Λοιγύφιος, Ερυθρώνιος». Εθνικά ονόματα όπως αυτά παρουσιάζονται και σε άλλες επιγραφές και πλουτίζουν τον κατάλογο των εθνικών ονομάτων που ξέρουμε κυρίως από τον Θεόπομπον (35)» ΦΩΤΙΟΣ Μ.ΠΕΤΣΑΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ Όλα αυτά τα έργα του πολιτισμού οι Αλβανοί μισέλληνες τα παρουσιάζουν ως Ιλλυρικά και τις πόλεις βεβαίως της Βόρειας Ηπείρου Ιλλυρικές! Από τις τόσες αρχαίες επιγραφές που αναφέρω μόνο μια κρυμμένη σημειώνουν στο περιοδικό. Υπάρχει ελληνική επιγραφή του 2ου αι. μ.Χ «Ιουνία Ρουφείνα νυμφών φίλη» την οποία την άφησαν προφανώς οι Αλβανοί επειδή η αναφερόμενη είναι Ρωμαία. Όλες τις υπόλοιπες τις εξαφανίζουν για να μη φαίνονται ότι είναι ελληνικές (τακτική προσφιλής και σε άλλους βόρειους γείτονές μας οι οποίοι επίσης καπηλεύονται την ιστορία μας αλλά και στους Τούρκους στα παράλια της Μ. Ασίας). Οι ξεναγοί τους ψευδόμενοι αναφέρονται σε «Ιλλυρικό πολιτισμό»! Ο σύγχρονος Βρεττανός (Σκώτος) Theodore Cadoux καθηγητής της αρχαίας Ελληνικής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και αρχαιολόγος φιλέλλην αλλά και ελληνομαθής ευρεθείς συμπτωματικά στο συνέδριο της Κόνιτσας 22-24/8/1987 είπε στους συνέδρους «δύο επεισόδια από τη ζωή του»: Πρώτα πρώτα ήμουν στην Κέρκυρα το '45 ως αντιπρόσωπος της ΟΥΝΡΑ. Μεταξύ του λαού των τεσσάρων νομών της Ηπείρου σε μια διανομή από ρούχα υπήρχαν και Βορειοηπειρώτες. Ρώτησα τι θα πει αυτό, δεν άκουσα αυτή την έκφραση. Μου εξήγησαν τι έγινε στη Νότια Αλβανία. Έμαθα ό,τι υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί Έλληνες από έθνος και από θρησκεία. Αργότερα πήγαμε με την κυρία μου σαν τουρίστες στην Αλβανία. Είδαμε πολλά ερείπια, αγάλματα, κεραμικά και μας είπαν οι οδηγοί (4) ότι όλα αυτά είναι Ιλλυρικά ενώ εγώ ήξερα πολύ καλά ως αρχαιολόγος ότι ήταν Ελληνικά. Μας κάνει εντύπωση όμως πότε πρόλαβε το Βουθρωτό να συγκαταλεχθεί στις προστατευόμενες τοποθεσίες της UNESCO και να «αποτελεί την πρώτη χρονολογικά ενταγμένη τοποθεσία της ... Αλβανίας» με πρώτη ημερομηνία εγγραφής το 1992. Η δεύτερη τοποθεσία είναι τα ιστορικά κέντρα στο Μπεράτι (σ.σ. Αντιπάτρειας της Ελληνικής) και το Αργυρόκαστρο (σ.σ της Αργυρίνης της Ελληνικής) που εντάχθηκαν το 2005 στον κατάλογο της UNESCO, ενώ η Δωδώνη το λίκνο των Ελλήνων και το πρώτο πολιτιστικό κέντρο της Ευρώπης, παραμένει στην εγκατάλειψη. Και πότε και ποίος ενήργησε ώστε το Βουθρωτό με «κύριο σημείο αναφοράς και σύμβολο το ομώνυμο αρχαίο θέατρο» -που ο κος Σακιώτης δεν τολμάει να αποκαλέσει Ελληνικό- να γίνει τόπος παγκόσμιου ενδιαφέροντος σε στιγμές που χρονικώς από το Δεκέμβριο του 1990 τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο του Αλία για την απαλλαγή πρώτιστα από τους Βορειοηπειρώτες και ως εκ τούτου χιλιάδες Βορ/τες και Αλβανοί κατέφυγαν στην Ελλάδα με το άνοιγμα των συνόρων από τους Αλβανούς, που λιμοκτονούσαν και έκτοτε δεν σταμάτησε η κάθοδός τους, με τις γνωστές συνέπειες; Ας μάθουν οι Έλληνες ότι όλοι οι αρχαιολογικοί χώροι δεν ανήκουν στην πέραν του Γενούσου (Σκουμπή) πάλαι πότε Ιλλυρία, αλλά στην Ελληνική Ήπειρο, της οποίας τα ερείπια των πόλεων φέρουν ονόματα ελληνικότατα: Αργυρίνη, Βουθρωτό, Φοινίκη, Αντιγόνεια, Παλαιστή, Χίμαιρα (Χειμάρρα), Εκατόμπεδο, Ελίκρανο (Αλίκο), Έλυμα (Καστρί Ιωαννίνων), Οίνιον, Λισσός, Αμαντία, Βύλλις, Νίκαια, Απολλωνία, Επίδαμνος (Δυρράχιον), Διμάλλη, Αντιπάτρεια (Μπεράτι), Ωρικός, Ίλιον (Δεσποτικόν Ιωαννίνων), Φανωτή (στο μέσο θύαμη ποταμό), Τιτάνη (Γκούμανη) και… και... «Που είναι οι 70 πόλεις που κατέστρεψε ο Αιμίλιος Παύλος ο Ρωμαίος το 167 π.Χ. σκυλεύοντας την Ήπειρο και μεταφέροντας 150000 Έλληνες ως δούλους στην Ιταλία;». «Επομένως οι δέκα αποικίες αναφέρονται συχνά γιατί αυτές ξέρουμε». Αυτά είπε στο συνέδριο της Κόνιτσας στις 23-26/8/1990 ο καθηγητής Χρήστου Παν. Είπε ακόμα «Όχι από τα περιεχόμενα των πρώτων εισηγήσεων, αλλά από τα μη περιεχόμενα, σε πολλούς θα σχηματιστεί η εντύπωση ότι σ' αυτόν το χώρο τον ηπειρωτικό γενικά και ειδικότερα στο Βόρειο Ηπειρωτικό έως το 680 π.Χ. δεν υπήρχαν Έλληνες. Αποικίες, αποικίες, αποικίες... Και άρχισε για πρώτη φορά να εμφανίζεται ο ελληνισμός εδώ υπό τη μορφή αποικιοκρατική το 680 π.Χ. Κορίνθιοι, Κερκυραίοι, Συρακούσιοι. Μίλησαν γι' αυτά εκεί και μας είπαν πολύ καλά, αλλά είναι και άλλα που δεν είπαν. Τι σημασία έχει αυτό να αναφερθώ εγώ ιστορικά; Έχει πολύ μεγάλη σημασία διότι αυτό ισχυρίζονται οι Αλβανοί. Ότι δηλαδή δεν υπήρχαν Έλληνες εδώ στην Ήπειρο γενικά έως την Πρέβεζα, πως ούτε ρουθούνι ελληνικό δεν υπήρχε; Υπήρχαν Ιλλυριοί και ήρθαν μερικοί αποικιοκράτες, έφτιαξαν μερικές αποικίες εκεί και τώρα έφυγαν. «Τι δικαίωμα έχουν οι Έλληνες; Όσο δικαίωμα έχουν οι Βρετανοί επί των Ινδιών, διότι κάποτε οι Ινδίες ήταν αποικία των Βρετανών! Το ίδιο δικαίωμα έχουν και οι Έλληνες εδώ!». Αλλά αυτό είναι ανιστόρητο. Διότι είναι πασίγνωστο ότι η βάσις, η εστία των Ελλήνων είναι η Ήπειρος. Όταν ο Αχιλλεύς, ο ηγέτης του φύλου που είχε το όνομα Έλληνες και το έδωσε και στα άλλα ελληνικά φύλα, έκανε προσευχή έξω από τα τείχη της Τροίας για να νικήσει, αναφέρθηκε στον προγονικό του θεό και είπε: «Ζευ άνα Δωδωναίε Πελασγικέ». Αυτό εννοεί και ο Αριστοτέλης, ο μεγάλος επιστήμων, όχι τιποτένιος ιστορικός που λέγει ότι αυτά έγιναν περί την «Δωδώνην, την Ελλάδα την αρχαίαν» «ένθα ώκουν» όπου κατοικούσαν οι λεγόμενοι «πάλαι μεν γραικοί νυν δε Έλληνες»». Οι Αλβανοί αμφισβητούνται, κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει ότι είναι απόγονοι των Ιλλυριών. Και οι τελευταίοι αυτοί υπήρξαν πέραν του Γενούσου (Σκουμπή) ληστόβιοι στα βουνά και πειρατές στα παράλια πέραν του Δυρραχίου. Δεν μπορούσαν να έχουν θέατρα και δραματικούς ποιητές. Με την προσπάθειά τους να αναπτύξουν τουρισμό με το «Ίδρυμα Μπουτρίντ» με έδρα το Λονδίνο και χορηγούς τους λόρδους Ρότσιλντ και Σένσμπουρ, οι Αλβανοί επεξεργάζονται τον εποικισμό των παραλίων και ενδοχώρας της Βόρειας Ηπείρου και την εκδίωξη των Βορ/τών. Ήδη με διάφορους τρόπους αρπάζουν τις περιουσίες των τελευταίων. Και ο τέως υπουργός πολιτισμού κακώς επέστρεψε τα κλεμμένα αγάλματα του Βουθρωτού που είναι κληρονομιά των Ελλήνων και όχι των Σκιπητάρων. Η ιστορία τους είναι ψευδεπίγραφη. Όπου και να σκάψεις θα βρεις τα νομίσματα των ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ (Ηπειρωτών στη Δωρική διάλεκτο) με τα σύμβολα του αετού, του ταύρου και του κεραυνού του Δία. Του ΓΡΗΓΟΡΗ Μ. ΜΗΛΙΩΝΗ πηγή Π.Λ.