ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!

[priest]

Όσο διάστημα συμμετέχω στο forum του neb.gr και το παρακολουθώ, διαβάζω διάφορες απόψεις. Ο καθείς έχει διαφορετική προσωπικότητα και σίγουρα δεν γίνεται να ταυτίζονται τα πιστεύω όλων μεταξύ τους.
Το θέμα όμως είναι ότι μέσα από τις αντιπαραθέσεις πρέπει να βγαίνει ένα αποτέλεσμα το οποίο να βγαίνει θετικό τόσο για την ιδιαίτερη πατρίδα μας τη Βόρειο Ήπειρο, όσο και για τη μητέρα Ελλάδα.
Διαβάζω όμως απόψεις οι οποίες στρέφονται κατά της Ελλάδας και της ιστορίας της, που τόσα έχει να μας διδάξει, που αν δεν υπήρχε αυτό το παρελθόν δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξει ούτε παρόν, ούτε μέλλον για να μας οδηγούν τα σωστά παραδείγματα και να αποφεύγουμε τα λάθος.
Διαβάζω κείμενα "προοδευτικά", "διεθνιστικά", κείμενα περί πολυπολιτισμικότητας, κείμενα τέλος πάντων που δεν μας βοηθάνε να κάνουμε τον τόπο μας καλύτερο (κατά την ταπεινή μου γνώμη), αλλά εστιάζονται στο να μη θειχτούν οι δυνάστες μας ή να μην πάθουν τίποτα οι εν Ελλάδι ξένοι μετανάστες.
Μα είναι δυνατόν! Αντί να κοιτάμε να βελτιωθούμε εμείς, κοιτάμε πως θα κάνουμε τον υπόλοιπο κόσμο καλύτερο;!
Και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός είχε πει: "πρώτα θα βγάλεις το δοκάρι που έχεις στο μάτι σου και μετά το σαριδάκι από το μάτι του αδελφού σου"

Όλα αυτά ως ένας πρόλογος για το άρθρο που έγραψε στο Λαϊκό Βήμα (27/1/2005) ο αγωνιστής - δημοσιογράφος Δημήτρης Κίκης, του οποίου τα κείμενα κατ' εμέ, δίνουν κουράγιο στον Βορειοηπειρώτη και τον κάνουν περήφανο για την καταγωγή του.
Στη συνέχεια θα αντιγράψω κι άλλα εθνεργετικά άρθρα του συγκεκριμένου δημοσιογράφου.

Το άρθρο έχει τίτλο:
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ
(και αυτή τη στιγμή είναι τόσο επίκαιρο όσο ποτέ).

" Ουκ ολίγες φορές έχομε γράψει για περιπτώσεις δικών μας ανθρώπων, οι οποίοι με τρόπο μάλιστα πιο προκλητικό κι από τους ίδιους τους αλλοεθνείς μας, έχουν καταφερθεί εναντίον της μητέρας τους της Ελλάδας.
Πριν από μερικές ημέρες ξανάκουσα μια τέτοια συζήτηση και, να πω την αλήθεια, αισθάνθηκα ντροπή και αγανάκτηση μαζί. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στο χώρο μας, που να αναφέρονται με υβριστικά λόγια στην ίδια τους την πατρίδα; Τόσο πολύ έχει διαφθαρεί η συνείδηση τους; Τόσο πολύ τα άτομα αυτά να έχουν δεθεί πίσω από το άρμα όλων εκείνων των αλλοεθνών, που από το πρωί ως το βράδυ βρίζουν την Ελλάδα; Τόσο πολύ έχει διαφθαρεί η ψυχή τους από την πολιτική και τα οικονομικά συμφέροντα, ώστε να απαρνηθούν ότι πιο ιερό και ότι πιο πολύτιμο έχομε στερηθεί τόσα χρόνια εμείς οι Βορειοηπειρώτες: την Ελλάδα;
Και ακόμα περισσότερο σήμερα, όταν ο καθένας είναι πλέον ελεύθερος να εκδηλώνει την αγάπη του προς το έθνος του και την πατρίδα;
Τόσο αναίσθητα είναι τα άτομα αυτά, που δεν ακούν τις κραυγές των προπατόρων τους, οι οποίοι είχαν κρατήσει αμόλυντο και άθιχτο αυτό το χώρο με ιδρώτα και αίμα και είχαν θυσιαστεί για την Ελλάδα;
Ομιλώντας κατ' αυτόν τον τρόπο, δεν ακούν το τρίξιμο των οστών των εκατοντάδων παλικαριών του έπους του '40, απ' ολόκληρη την Ελλάδα, που είναι διάσπαρτα σ' όλη βορειοηπειρωτική γη;
Μήπως δεν ακούν τις δεκάδες και εκατοντάδες ψυχές των συμπατριωτών τους, που βασανίστηκαν, απαγχωνίστηκαν ή πέρασαν από το εκτελεστικό απόσπασμα με την κατηγορία του φιλέλληνα (ενώ εκείνοι φώναζαν ότι δεν είναι φιλέλληνες, αλλά Έλληνες);

Η συντριπτική πλειοψηφία των Βορειοηπειρωτών έχουν βαθιά στην καρδιά τους αγνή την αγάπη για τη μητέρα τους την Ελλάδα.
Την είχαν αυτή την αγάπη έστω και κρυφή, ακόμα και στα πιο δύσκολα χρόνια της κομμουνιστικής δικτατορίας.
Θυμάμαι το έτος 1974. Στο χωριό μου τότε είχε έρθει η πρώτη τηλεόραση. Μεγάλο γεγονός. Ο ιδιοκτήτης της τηλεόρασης και οι πιο κοντινοί συγγενείς του μαζεύονταν τα βράδια και παρακολουθούσαν κρυφά την ΕΡΤ ή την ΥΕΝΕΔ και αναγάλιαζε η ψυχή τους. Και περίμεναν οι άνθρωποι στημένοι στην τηλεόραση εώς ότου έκλεινε το πρόγραμμα, για να ειδούν να κυματίζει η ελληνική σημαία, η γαλανόλευκη όπως έλεγαν.
Άκουγαν τον εθνικό ύμνο, έβλεπαν τη γαλανόλευκη να κυματίζει, σφούγγιζαν τα δάκρυα τους που κυλούσαν αυθόρμητα στα μάγουλα τους και μετά έφευγαν ο καθένας στο σπίτι του.
Μια μέρα όμως συνέβηκε κάτι το απρόοπτο. Μετά το τέλος του προγράμματος, ο σπιτονοικοκύρης, που δεν έπαυε ποτέ τα κλάματα σαν έβλεπε να κυματίζει η γαλανόλευκη, πηγαίνει στο άλλο δωμάτιο κι επιστρέφει ξανά κρατώντας στα χέρια του μια διπλωμένη ελληνική σημαία, την ανοίγει, τη φιλάει και την ποτίζει με τα δάκρυα του. Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι. Την είχε ο άνθρωπος στο σεντούκι του φυλαγμένη από τον πόλεμο του '40. Και αυτό εν έτη 1974, όταν στην Αλβανία έτρεμε το πελεκούδι.
Αυτοί είναι οι Βορειοηπειρώτες και όχι εκείνοι οι λίγοι που ντροπιάζουν ακόμα και τ' όνομα τους. Αυτή τη φορά δεν θα αναφερθώ σε ονόματα. Θα αναφερθώ στο φαινόμενο. Ίσως κεντρίσω κι εκείνων τη συνείδηση, πάψουν να βρίζουν τη μητέρα τους και αποφασίσουν να συμπορευτούν με την πλειοψηφία των συμπατριωτών τους, που βροντόφωνα φωνάζουν προς κάθε κατεύθυνση:
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!..."

[priest]

Απόσπασμα από άρθρο του Δημ. Κίκη
στον "Ταχυδρόμο της Ηπείρου" (20-1-2006):

"... Όλοι εμείς που στεκόμαστε όλα αυτά τα χρόνια στην αντίπερα όχθη, μακρυά από τα λαθρεμπόρια και όλα τα άλλα παράνομα, απευθύνουμε έκκληση σε όλους τους Έλληνες, που για διάφορους λόγους βρίσκονταν κι εκείνοι στην άλλη όχθη, να μην διστάσουν να έρθουν στο φυσικό τους χώρο, στο χώρο που οι άνθρωποι αγωνίζονται για τα εθνικά δίκαια και τα εθνικά ιδανικά.
Που αγωνίζονται για να έρθουν στον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό καλύτερες μέρες. Που αγωνίζονται να προκόψουν στα πατρώα τους εδάφη και να χαίρουν όλα τα δικαιώματα σαν πολίτες αυτής της χώρας.
Να είναι ίσοι απέναντι στο νόμο, αλλά και να χαίρουν όλα τα ιδιαίτερα δικαιώματα τους ως πολίτες διαφορετικής εθνικότητας μην αποκλείοντας και το δικαίωμα της Αυτονομίας. Το οποίο για του λόγου το αληθές, στις σημερινές συνθήκες είναι ξεπερασμένο, αφού οι μειονότητες του κόσμου, ακόμα και της γειτονιάς μας, ζητούν κάτι περισσότερο, ενώ εμείς εξαιτίας της διάσπασης των ταβοσοσιαλιστών δεν είμαστε σε θέση να υψώσουμε δυνατή τη φωνή μας ούτε για τα λιγότερα."

[Ελεονώρα]

[Never Surrender]

[priest]

(Άρθρο του Θεόδωρου Βεζιάνη στο "ΟΡΑΜΑ του νέου αιώνα" Ιουνίου)

Οι καιροί αλλάζουν, κοινωνικά συστήματα πάνε και έρχονται, κυβερνήσεις, κόμματα ανεβοκατεβαίνουν.
Ένα μέσα στα δρώμενα παραμένει σταθερό ακτινοβολώντας πολιτισμό στους αιώνες σ' όλο τον κόσμο, ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, το σύνολο των Ελλήνων ανά την υφήλιο. Τα κατορθώματα του, έργο των σοφών, των επιστημόνων, μέχρι των απλών Ελλήνων.
Και βέβαια μέσα σε αυτό το σύνολο υπήρχαν και θα υπάρχουν εξαιρέσεις που έχουν βλάψει.
Όταν η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ελλάδας το 1940, οι Έλληνες της Β. Ηπείρου, όχι μόνον υποδέχτηκαν και βοήθησαν τ' αδέρφια τους, τον Ελληνικό Στρατό, αλλά και κατατάχτηκαν ανά εκατοντάδες εθελοντές στα Ελληνικά Σώματα Στρατού.
Υπήρχαν όμως και τότε δυο τρεις δικοί μας καλαμαράδες στην Αθήνα, που διαλαλούσαν το μεγαλείο του Ντούτσε και της Ιταλίας... Μετά το βούλωσαν
και κρύφτηκαν... (Αυτά από τον ιστορικό μελετητή κ. Κώστα Γίγα).
Και σ' όλες τις φάσεις της ζωής θα υπάρχουν τέτοιοι.
Μερικοί ίσως δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, άλλοι από ιδιοτελή συμφέροντα κλπ.
Γι' αυτό κι εμείς επιμένουμε και επιδιώκουμε την επαφή με τον κόσμο μας, να καταλάβει πως ο αγώνας του είναι μέρος του εθνικού του χρέους.
Με δίκιο, στο περασμένο φύλλο, ο αρθρογράφος κ. Σπύρος Κάλλος αναφέρεται σε κάποιο πραγματικό γεγονός:
Παλιότερα μερικοί δικοί μας κομμουνιστές, μαζί με Αλβανούς συναδέλφους τους, πήγαν να ζητήσουν βοήθεια στο Φλωράκη στην Αθήνα.
Τους υποδέχτηκε ευπρεπώς και η πρώτη ερώτηση που τους έκανε ήταν: " Καλά, ελληνικό κόμμα έχετε;"
- Όχι, του απάντησαν
- Ε τότε, είπε ο Φλωράκης, κάμετε το πρώτα και μετά ελάτε...
Μ' αυτό θέλει να πει πως εμείς αλήθεια φίλοι είμαστε με τους Αλβανούς, μ' όλα τ' αλβανικά κόμματα, μάλιστα με την κυβέρνηση να έχουμε και τις πιο στενές συνεργασίες προς αμοιβαίο συμφέρον, αλλά εμείς δεν παύουμε να είμαστε Έλληνες και να είμαστε περήφανοι γι' αυτό, όπως και οι Αλβανοί για την ταυτότητα τους.
Χθες, επί κομμουνιστικής τυραννίας, ήμασταν αναγκασμένοι να μην έχουμε φωνή, να υπακούμε σαν ραγιάδες και να είμαστε ενταγμένοι στο μόνο κόμμα των κομμουνιστών, που υπήρχε.
Χθες είμασταν υπηρέτες δια της βίας, τώρα τι κάνουμε;
Θα παραμείνουμε εθελοντές υπηρέτες;
Και οι ίδιοι φίλοι μας Αλβανοί επανειλημμένα έχουν πει: "Εσείς έχετε τα δικά σας, την Ομόνοια και το ΚΕΑΔ".
Η διείσδυση αλβανικών κομμάτων στο χώρο μας, δεν κάνει μόνο ζημιά σε ανθρώπους, αλλά ειδικά στην κοινωνία των Ελλήνων διαταράσσοντας τα θεμέλια της.
Το Σύνταγμα της Αλβανίας επιτρέπει στην Εθνική Ελληνική Μειονότητα να οργανωθεί με δικούς της φορείς.
Μία από τις μεγάλες επιτεύξεις του Ελληνισμού ήταν η ίδρυση της Ομόνοιας. Έγιναν επίσης σύλλογοι, σύνδεσμοι κλπ.
Εάν κανέναν δεν τον ικανοποιούσαν όλα αυτά ας έκανε κι άλλα ελληνικά.
Σ' αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να φωτιστούν μερικές σκοτεινές πλευρές και ν' αλλάξουν λαθεμένες αντιλήψεις όπως:
- Μερικοί, επειδή ήταν παρτιζάνοι και μετά κομμουνιστές, νομίζουν πως τώρα ανήκουν στην Αριστερά και κατά συνέπεια στο Αλβανικό Σοσιαλίστικό Κόμμα. Όχι, αυτό είναι λάθος. Όταν βγήκαν παρτιζάνοι πήραν τα όπλα για λευτεριά ως Έλληνες. Τώρα, επιλογή δική τους, θέλουν να είναι αριστεροί, θέλουν δεξιοί, θέλουν και κομμμουνιστές ακόμη, δουλειά δική τους.
Αυτοί ήταν Έλληνες, πολέμησαν ως Έλληνες και παραμένουν Έλληνες.
Πως μπορεί αυτοί οι αγωνιστές να είναι μέλη αλβανικών κομμάτων και ειδικά στο χώρο μας;
- Μερικοί άλλοι Έλληνες μπορεί να είναι εκδηλωμένοι δεξιοί και αυτό δικαίωμα τους ήμπορεί να είναι και κρατικοί λειτουργοί της παρούσας κυβέρνησης. Όσο ψηλά και να είναι και στην κρατική μηχανή ακόμη, αυτοί δεν παύουν να είναι Έλληνες και να σκέπτονται ελληνικά, χωρίς αυτό να κλονίζει τις καλές μας σχέσεις με τους Αλβανούς και με τ' αλβανικά κόμματα.
Έτσι βάζονται τα πράγματα στη θέση τους. Είμαστε φίλοι και αγαπημένοι, αλλά ο καθένας στο σπίτι του.

[priest]