Το βιβλίο το επιμελήθηκε ο Ανδρεας Ζαρμπλας για λογαριασμό του Πανεπιστημιου. Στην ανθολογια αυτή αδικεί το εαυτό του. Έβαλε πολύ λιγα ποιηματα του και κανενα από αυτά που εγω νομιζα σπουδαία. Έχει ομως πολύ δικιο γιατι αναγκαστηκα να διαβασω 2-3. Ειναι επισης σπουδαια.
Α βρε Ζαρμαλά κάποια μερα δεν θα λεμε οτι ειμαστε Βορειοηπειρωτες, αλλά από τη χώρα του Ζαρμπαλά.
Αντιγαφω ενα ποιημα από τη συλλογή αυτή και πειτε μου αν εχω αδικο.
ΤΡΙΓΥΡΝΑΩ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΟΥ
Τριγυρναω τον τοπο μου, αναπνεω τον τόπο μου.
Κι αν μια μερα θα κάνω πως φευγω,
η Μπίστρισσα γίνεται νερένιο σχοινί
και με δένει πατόκορφα
και με δένει πατόκορφα.
Κι αν ξεφύγω από τη Μπίστρισσα
βγαίναι πάνω από τον όχτο το αγιόκλημα της Δίβρης
και μου ρίχνει με τις χούφτες του άρωμα
και ξεχνώ το δρόμο
και ξεχνώ το δρόμο.
Κι αν ξεφύγω από το αγιόκλημα
και διαβώ στα φαράγγια,
τα βουνά θα κυλήσουν από πάνω τις πέτρες,
να μου κόψουν την ανάσα
να μου κόψουν την ανάσα.
Κι αν ξεφύγω και πάλι
και πατήσω στο Βούρκο,
θα μακρύνει ο κάμπος,
θα πλατύνει ο κάμπος,
να βαδίζω αιώνια πάνω του.