Ενα κομμάτι χαρτί
Δημοσιεύτηκε: 12:56 pm 05 03 2008Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη
«Τι είναι ο γάμος; Ενα κομμάτι χαρτί!». Ετσι αισθάνονται τα ζευγάρια των φίλων μας που ζουν χρόνια μαζί χωρίς να παντρευτούν. Εκτός από τη θανάσιμη γκρίνια των γονιών τους, δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα προβλήματα. Τα παιδιά τους έχουν το ίδιο επώνυμο, η περιουσία και οι λογαριασμοί τους είναι κοινοί και τα (ο μη γένοιτο) κληρονομικά τα έχουν τακτοποιήσει με συμβόλαια. Ούτε που τους πέρασε από το μυαλό να διεκδικήσουν κάποιο είδος συμφωνητικού αφού, αν το είχαν ανάγκη, θα ξεπετούσαν έναν πολιτικό γάμο και θα ξεμπέρδευαν.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το «συμφωνητικό συμβίωσης» εξυπηρετεί μόνο τα ζευγάρια του ίδιου φύλου. Κανείς δεν το παραδέχεται, τουλάχιστον επισήμως. Αλλά υπάρχει κανένα ζευγάρι (άντρας και γυναίκα) που θα τρέξει να δεσμευτεί μ' ένα αδόκιμο συμβόλαιο, ενώ με μια τζίφρα στο δημαρχείο αγοράζει το ίδιο πακέτο και πιο δοκιμασμένο; Αφήστε που στο συμφωνητικό «ελεύθερης συμβίωσης» η σχέση μπορεί να λυθεί και μονομερώς, στα καλά του καθουμένου. Το δε συμφωνητικό χρησιμεύει μόνο για να σκουπίσεις τα δάκρυά σου, ή τα αίματα από το κουζινομάχαιρο (δεν το λέω εγώ, το νομοσχέδιο το λέει!).
Οι μόνοι που θα καλωσόριζαν μια τέτοια στοιχειώδη επισημοποίηση της σχέσης τους, έστω και πιο χαλαρή σε σχέση με τον «κανονικό» γάμο, θρησκευτικό ή πολιτικό, είναι τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Υπάρχει μια διεθνής πίεση (στις χώρες της Δύσης, τουλάχιστον) να τακτοποιηθεί σταδιακά η απαίτηση εκατοντάδων χιλιάδων ομοφυλόφιλων πολιτών που είναι ενήλικοι, νομοταγείς, παραγωγικοί, πληρώνουν φόρους, αλλά στερούνται του δικαιώματος να γίνουν αν θέλουν, οικογένεια με τον (ή τη) σύντροφό τους. Οι νομοθέτες μας βρήκαν το μισό κουράγιο: Να φέρουν προς συζήτηση τη θεσμοθετημένη «συμβίωση». Οταν βρουν και το άλλο μισό, να ισχύει δηλαδή η συμφωνία μεταξύ των πολιτών, ανεξαρτήτως φύλου, τότε πράγματι μπορούμε να μιλάμε για έναν σταθμό στην κοινωνική μας νομοθεσία. Μέχρι τότε, μιλάμε για ένα ακόμα «κομμάτι χαρτί».
«Τι είναι ο γάμος; Ενα κομμάτι χαρτί!». Ετσι αισθάνονται τα ζευγάρια των φίλων μας που ζουν χρόνια μαζί χωρίς να παντρευτούν. Εκτός από τη θανάσιμη γκρίνια των γονιών τους, δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα προβλήματα. Τα παιδιά τους έχουν το ίδιο επώνυμο, η περιουσία και οι λογαριασμοί τους είναι κοινοί και τα (ο μη γένοιτο) κληρονομικά τα έχουν τακτοποιήσει με συμβόλαια. Ούτε που τους πέρασε από το μυαλό να διεκδικήσουν κάποιο είδος συμφωνητικού αφού, αν το είχαν ανάγκη, θα ξεπετούσαν έναν πολιτικό γάμο και θα ξεμπέρδευαν.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το «συμφωνητικό συμβίωσης» εξυπηρετεί μόνο τα ζευγάρια του ίδιου φύλου. Κανείς δεν το παραδέχεται, τουλάχιστον επισήμως. Αλλά υπάρχει κανένα ζευγάρι (άντρας και γυναίκα) που θα τρέξει να δεσμευτεί μ' ένα αδόκιμο συμβόλαιο, ενώ με μια τζίφρα στο δημαρχείο αγοράζει το ίδιο πακέτο και πιο δοκιμασμένο; Αφήστε που στο συμφωνητικό «ελεύθερης συμβίωσης» η σχέση μπορεί να λυθεί και μονομερώς, στα καλά του καθουμένου. Το δε συμφωνητικό χρησιμεύει μόνο για να σκουπίσεις τα δάκρυά σου, ή τα αίματα από το κουζινομάχαιρο (δεν το λέω εγώ, το νομοσχέδιο το λέει!).
Οι μόνοι που θα καλωσόριζαν μια τέτοια στοιχειώδη επισημοποίηση της σχέσης τους, έστω και πιο χαλαρή σε σχέση με τον «κανονικό» γάμο, θρησκευτικό ή πολιτικό, είναι τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Υπάρχει μια διεθνής πίεση (στις χώρες της Δύσης, τουλάχιστον) να τακτοποιηθεί σταδιακά η απαίτηση εκατοντάδων χιλιάδων ομοφυλόφιλων πολιτών που είναι ενήλικοι, νομοταγείς, παραγωγικοί, πληρώνουν φόρους, αλλά στερούνται του δικαιώματος να γίνουν αν θέλουν, οικογένεια με τον (ή τη) σύντροφό τους. Οι νομοθέτες μας βρήκαν το μισό κουράγιο: Να φέρουν προς συζήτηση τη θεσμοθετημένη «συμβίωση». Οταν βρουν και το άλλο μισό, να ισχύει δηλαδή η συμφωνία μεταξύ των πολιτών, ανεξαρτήτως φύλου, τότε πράγματι μπορούμε να μιλάμε για έναν σταθμό στην κοινωνική μας νομοθεσία. Μέχρι τότε, μιλάμε για ένα ακόμα «κομμάτι χαρτί».