Φόρουμ της Νεολαίας Βορειοηπειρωτών

Στου γηροκομείου την αυλή
πάνω σένα παγκάκι
κάθεται ολομόναχο
θλιμμένο γεροντάκι.

Σκέφτεται όσα έκανε
όλα αυτά τα χρόνια
και βλέπει πώς κατάντησε
σ'αυτή την καταφρόνια.

Ευτυχισμένοι ζούσανε
αυτός και η φαμελιά του
αυτός και η γυναίκα του
τα τρία τα παιδιά του.

Αυτός και η γυναίκα του
δεν χόρταιναν δουλειά
θέλανε τα παιδιά τους
να ζήσουνε καλά.

Γ'αυτό και τα μορφώσανε
από το υστέρημά τους
καμάρωναν που γίνονταν
σπουδαία τα παιδιά τους.

Κουράγιο βρε γυναίκα μου
ώσπου να μεγαλώσουν
είναι πολύ καλά παιδιά
θα μας το ανταποδώσουν.

Τα δυό παιδιά σπουδάσανε
και στην Αμερική
κάνανε οικογένεια
και μείνανε εκεί.

Από τη στεναχώριά τους
πριν κλείσει ένας χρόνος
πεθαίνει η γυναίκα του
και μένει ο γέρος μόνος.

Ζήτησε από το αγόρι του
να πάει ο καημένος
θυμάται τι του απάντησε
και είναι φαρμακωμένος.

Πατέρα πολλά μας έκανες
και σ'ευχαριστούμε
μα είναι δύσκολο εδώ
με γέροντες να ζούμε.

Ο γέρος του απάντησε
να'χετε την ευχή μου
εγώ θα βρώ μια γωνιά
στο άλλο το παιδί μου.

Μα όταν το ανέφερε
στην κόρη του μια μέρα
εκείνη του απάντησε
δεν γίνεται πατέρα.

Σπίτι μεγάλο έχουμε
η κόρη καμαρώνει
μα όσα μέτρα μείνανε
τα θέλουμε για σαλόνι.

Πόσο ο γέρος λαχταρά
να'ναι με τα παιδιά του
να'χει τα εγγονάκια του
πάνω στα γόνατά του.

Αυτή η σκέψη η γλυκιά
το γέρο αποκοιμίζει
του ιδρύματος η ερημιά
όμως τον τριγυρίζει.

Ο γέρος εκοιμήθηκε
με πρόσωπο θλιμμένο
την άλλη μέρα το πρωί
τον βρήκαν πεθαμένο!!!


Εύχομαι να μην τύχει σε κανέναν μας ,αλλά κυρίως να μην το κάνουμε εμείς στους μεγαλυτέρους μας που έχουν ζήσει τα χίλια μοίρια ! Με αγάπη πρός όλους η γιαγιά Χριστίνα!

Υ.Γ.Έτσι εξηγείται γιατί στις τρίτες ηλικείες η δημοτικότητά μου φτάνει το 100%,ενώ στις νεαρές ηλικείες μετά βίας φτάνει το 1 % (χαχαχα)