Φόρουμ της Νεολαίας Βορειοηπειρωτών

Τελικά είναι τόσο μεγάλη η απόσταση του φαίνεσθαι από το είναι που μερικές φορές σκέφτομαι εντελώς μηδενιστικά. Καθόμαστε και κάνουμε διαμάχες και διαλόγους για τα κόμματα και τους πολιτικούς και αυτοί αυτοαναιρούνται διαρκώς.

Έχει χαθεί πλέον η εμπιστοσύνη και έχει μετατραπεί σε αρνητική προδιάθεση. Αυτό ναι είναι ότι χειρότερο γιατί μαζί με τα ξερά καίω και τα (λίγα έως ελάχιστα ομολογουμένως) χλωρά.

Αλλά αναρωτιέμαι, τί στάση να κρατήσει κανείς ;
Όταν βλέπει πολιτικούς σε ατζέντα μοντέλου που δέχεται "επισκέψεις" και μετά ναρκωτικών;
Όταν πολιτικός ξεσκεπάζεται δημοσίως σε τηλεοπτική εκπομπή από τη μία να "μάχεται" για το περιβάλλον και από την άλλη να "πουλάει το περιβάλλον" για μια ψήφο ; Και το χειρότερο, δεν υπάρχει ο ανδρισμός να παραδεχτεί το λάθος αλλά σαν μαθητούδι προσπαθεί να βγάλει ακόμη και τον θεό φταίχτη, αρκεί να αποποιηθεί τις ευθύνες του.
Άπειρα παραδείγματα.

Τελικά υπάρχει ιδεαλισμός ; Υπάρχει πολιτική γραμμή; Και (τρέμω που το σκέφτομαι αλλά) υπάρχουν αξίες στην πολιτική; Πολύ φοβάμαι ότι αναλογικά οι πολιτικοί είναι η χειρότερη πάστα της κοινωνίας μας. Αν ώμος είναι έτσι, εμείς τι κάνουμε; Μήπως δικαιώνεται ο γραφικός Βασίλης Λεβέντης (περί ζώων ο λόγος);

Ας πατώσουμε τουλάχιστον γρήγορα. Δεν αντέχω άλλο την κατηφόρα. Θέλω να ξαποστάσω έστω στην πιο ακραία ελάχιστη τιμή. Τότε μόνο θα έχω ελπίδα για πρόοδο.

Αφορμή για τις σκέψεις μου αυτές στάθηκε σχετικό δημοσίευμα σε γνωστό blog :