Συναίσθημα, πολιτική και ελευθερία
Μελέτη κατ' οίκον... γιατί δεν μπορώ να συζητάω με φωνές, κραυγές και πολλά ΕΓΩ...
Συγνώμη, αλλά άλλο δουλειά... άλλο διασκέδαση... άλλο πολιτική... άλλο διανόηση... άλλο διορατικότητα...
Πόσο μου αρέσει που έχουμε μια τόσο πλούσια και αυστηρά βασισμένη στην λογική πρώτου βαθμού ελληνική γλώσσα!
Παρακαλώ σας μη... παρακαλώ σας μή... την κατακρεουργείτε!!
Μετά τιμής
Υ.Γ.00001.
Το θυμικό ως κινητήριος δύναμη των εξεγέρσεων. Στο βιβλίο Ο ενθουσιασμός / Δοκίμιο για το συναίσθημα στην πολιτική του Christian Ruby (μετάφραση Νικόλας Αλ. Σεβαστάκης, εκδόσεις Scripta).
Υ.Γ. 00002
Νίκος Δήμου
Δοκίμια, Σύστημα Ελευθερίας
Με ιδεολογίες εννοώ όλα αυτά τα πλέγματα ιδεών και συμβόλων - πρόκειται συνήθως για ασαφείς δοξασίες και παραστάσεις - με τις οποίες μας συνδέουν συναισθηματικά μάλλον παρά γνωστικά κίνητρα. Είναι συνήθως "συστήματα πίστης" που χρησιμοποιούνται για να κινητοποιούν τους λαούς - ή που μας δίνουν συναισθηματική σιγουριά. Ανάλογα με το είδος τους μπορεί να είναι δογματικές ή ψευδοεπιστημονικές, "ειδικές", που εκφράζουν τα συμφέροντα ομάδων ή γενικές που αφορούν το σύνολο της ζωής. Η έννοια ιδεολογία αντιπαραβάλλεται στην επιστήμη - αλλά και στην συνειδητή γνώση πρβλ. και την "ιδεολογία σαν ψευδή συνείδηση" κατά τον Μαρξ.
....
Έχω συνειδητά παραλείψει αξίες "συναισθηματικές" - την αδελφοσύνη, την αγάπη - γιατί δεν είχαν θέση σ' αυτή την ανάπτυξη. Που έπρεπε να απομονώσει, όσο γινόταν, το συναίσθημα - πηγή μεγάλου κακού στην πολιτική. Σ' αυτό στηρίζονται οι ιδεολογίες - αυτό τροφοδοτεί το μίσος, το φανατισμό, την βία. Μας χρειάζεται ένα λουτρό ορθολογισμού - για να μπορέσουμε να εξυγιάνουμε την πολιτική μας σκέψη.
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι θετικές συναισθηματικές αξίες δεν θα είναι απαραίτητες σε μία νέα κοινωνία. Ο ορθολογισμός μπορεί να οργανώσει σωστά τη ζωή - εκεί όμως σταματάει. (Στην αρνητική ελευθερία.) Τον πλούτο και το περιεχόμενο του βίου το δίνουν η αγάπη, η τέχνη, η ενόραση. Αλλά γι αυτά έχω γράψει αλλού.
Θα ήθελα όμως να πω ένα λόγο για την αλήθεια. Γιατί ήταν όλη αυτή την ώρα κοντά μας.
Την αλήθεια αναζητάει η επιστήμη - που την μέθοδό της δανείστηκα εδώ. Και την ζητάει σε πνεύμα ελευθερίας. Γιατί ούτε ελευθερία χωρίς αλήθεια είναι δυνατή - ούτε το αντίστροφο!
Η επιστημονική σκέψη είναι ίσως το υγιέστερο (όχι όμως το σημαντικότερο) κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Η επιστημονική σκέψη δεν σκότωσε ακόμα κανέναν. (Μη την μπερδεύετε με την τεχνολογία!) Είναι η ψύχραιμη κριτική ορθολογική σκέψη που δοκιμάζεται στην πράξη και μαθαίνει από την πράξη.
Είναι η σκέψη που ωφελείται από τα λάθη της - αντίθετα με την ιδεολογική, που απλώς συγκαλύπτει τα δικά της.
Η αλλαγή και βελτίωση της κοινωνίας μας μπορεί να προέλθει μόνο με αυτόν τον ψύχραιμο, μεθοδικό, ορθολογικό τρόπο. Χωρίς βίαιες επεμβάσεις, γύψους και λουτρά αίματος. (Αυτά, σχεδόν πάντα, μας πάνε πίσω!) Έτσι άλλωστε φαίνεται πως εξελίχθηκαν όλα τα είδη στη γη - με σταδιακή προσαρμογή, όχι με επαναστάσεις.
Σκέπτομαι μία σταθερή πορεία στο δρόμο της απελευθέρωσης. Μία ανοιχτή αναζήτηση του καλύτερου, μία γοητευτική περιπέτεια χωρίς τέλος.
Από το βιβλίο “Μετά τον Μάρξ”,1987.
Συγνώμη, αλλά άλλο δουλειά... άλλο διασκέδαση... άλλο πολιτική... άλλο διανόηση... άλλο διορατικότητα...
Πόσο μου αρέσει που έχουμε μια τόσο πλούσια και αυστηρά βασισμένη στην λογική πρώτου βαθμού ελληνική γλώσσα!
Παρακαλώ σας μη... παρακαλώ σας μή... την κατακρεουργείτε!!
Μετά τιμής
Υ.Γ.00001.
Το θυμικό ως κινητήριος δύναμη των εξεγέρσεων. Στο βιβλίο Ο ενθουσιασμός / Δοκίμιο για το συναίσθημα στην πολιτική του Christian Ruby (μετάφραση Νικόλας Αλ. Σεβαστάκης, εκδόσεις Scripta).
Υ.Γ. 00002
Νίκος Δήμου
Δοκίμια, Σύστημα Ελευθερίας
Με ιδεολογίες εννοώ όλα αυτά τα πλέγματα ιδεών και συμβόλων - πρόκειται συνήθως για ασαφείς δοξασίες και παραστάσεις - με τις οποίες μας συνδέουν συναισθηματικά μάλλον παρά γνωστικά κίνητρα. Είναι συνήθως "συστήματα πίστης" που χρησιμοποιούνται για να κινητοποιούν τους λαούς - ή που μας δίνουν συναισθηματική σιγουριά. Ανάλογα με το είδος τους μπορεί να είναι δογματικές ή ψευδοεπιστημονικές, "ειδικές", που εκφράζουν τα συμφέροντα ομάδων ή γενικές που αφορούν το σύνολο της ζωής. Η έννοια ιδεολογία αντιπαραβάλλεται στην επιστήμη - αλλά και στην συνειδητή γνώση πρβλ. και την "ιδεολογία σαν ψευδή συνείδηση" κατά τον Μαρξ.
....
Έχω συνειδητά παραλείψει αξίες "συναισθηματικές" - την αδελφοσύνη, την αγάπη - γιατί δεν είχαν θέση σ' αυτή την ανάπτυξη. Που έπρεπε να απομονώσει, όσο γινόταν, το συναίσθημα - πηγή μεγάλου κακού στην πολιτική. Σ' αυτό στηρίζονται οι ιδεολογίες - αυτό τροφοδοτεί το μίσος, το φανατισμό, την βία. Μας χρειάζεται ένα λουτρό ορθολογισμού - για να μπορέσουμε να εξυγιάνουμε την πολιτική μας σκέψη.
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι θετικές συναισθηματικές αξίες δεν θα είναι απαραίτητες σε μία νέα κοινωνία. Ο ορθολογισμός μπορεί να οργανώσει σωστά τη ζωή - εκεί όμως σταματάει. (Στην αρνητική ελευθερία.) Τον πλούτο και το περιεχόμενο του βίου το δίνουν η αγάπη, η τέχνη, η ενόραση. Αλλά γι αυτά έχω γράψει αλλού.
Θα ήθελα όμως να πω ένα λόγο για την αλήθεια. Γιατί ήταν όλη αυτή την ώρα κοντά μας.
Την αλήθεια αναζητάει η επιστήμη - που την μέθοδό της δανείστηκα εδώ. Και την ζητάει σε πνεύμα ελευθερίας. Γιατί ούτε ελευθερία χωρίς αλήθεια είναι δυνατή - ούτε το αντίστροφο!
Η επιστημονική σκέψη είναι ίσως το υγιέστερο (όχι όμως το σημαντικότερο) κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Η επιστημονική σκέψη δεν σκότωσε ακόμα κανέναν. (Μη την μπερδεύετε με την τεχνολογία!) Είναι η ψύχραιμη κριτική ορθολογική σκέψη που δοκιμάζεται στην πράξη και μαθαίνει από την πράξη.
Είναι η σκέψη που ωφελείται από τα λάθη της - αντίθετα με την ιδεολογική, που απλώς συγκαλύπτει τα δικά της.
Η αλλαγή και βελτίωση της κοινωνίας μας μπορεί να προέλθει μόνο με αυτόν τον ψύχραιμο, μεθοδικό, ορθολογικό τρόπο. Χωρίς βίαιες επεμβάσεις, γύψους και λουτρά αίματος. (Αυτά, σχεδόν πάντα, μας πάνε πίσω!) Έτσι άλλωστε φαίνεται πως εξελίχθηκαν όλα τα είδη στη γη - με σταδιακή προσαρμογή, όχι με επαναστάσεις.
Σκέπτομαι μία σταθερή πορεία στο δρόμο της απελευθέρωσης. Μία ανοιχτή αναζήτηση του καλύτερου, μία γοητευτική περιπέτεια χωρίς τέλος.
Από το βιβλίο “Μετά τον Μάρξ”,1987.