Η αναξιοποίητη άλλη Ελλάδα των ομογενών

[xylino spathi]

Η αναξιοποίητη άλλη Ελλάδα των ομογενών


Το μήνυμα από την Αυστραλία


Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ


Εζησαν ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής και η συνοδεία του ένα διαφορετικό από το ελλαδικό κλίμα στις συναντήσεις τους με τους ομογενείς στην Αυστραλία, ένα κλίμα φορτισμένο από τη νοσταλγία για τη μακρινή πατρίδα, αυτή την αγιάτρευτη πληγή για όλους τους ξενιτεμένους. Είναι αυτή η νοσταλγία που εξιδανικεύει και ωραιοποιεί ό,τι άφησαν πίσω τους, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη σε μια ξένη πατρίδα, αφού η δική τους δεν μπορούσε να τους θρέψει. Σε ένα ποίημά του ο Κώστας Βάρναλης γράφει:

«Μικρός στα ξένα δάκρυζα σαν άκουα τ' όνομά σου/ μεγάλος κλαίω, που σε κοιτάζω από κοντά, θεομάνα».

Περιέχει αυτό το δίστιχο τη μεγάλη αλήθεια, όχι μόνο για τους ξενιτεμένους, δηλαδή τους μετανάστες, αλλά και τους όπου Γης Ελληνες, τους από αιώνες ριζωμένους σε άλλες πατρίδες, όπως είναι οι Βορειοηπειρώτες, οι Πόντιοι της Ρωσίας και των άλλων χωρών της τέως Σοβιετικής Ενωσης κ.ά. Με την ίδια λαχτάρα όλοι κουβαλούν μέσα τους την πατρίδα. Οσοι, όμως, έρχονται στις προγονικές ρίζες, δυστυχώς απογοητεύονται. Η πατρίδα τούς αντιμετωπίζει σαν ξένους. Δεν τους ανοίγει την αγκαλιά της. Με δυο λέξεις, ο θυμόσοφος, μακαρίτης τώρα, Βασίλης ο Φανίτσιος από τα Ζαγοροχώρια, τυπογράφος, συγγραφέας και εκδότης της εφημερίδας «Βουνίσια χαμπέρια» έγραφε ότι μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, όταν εγκαταστάθηκε και ανέλαβε στις Νέες Χώρες διοίκηση από την Παλαιά Ελλάδα, οι Ηπειρώτες έλεγαν: «Καλύτερα που το ακούγαμε, παρά που το γνώρσαμε, το αρχοντόπουλο». Οταν ρωτούσαμε τον Βασίλη τον Φανίτσιο: «Ποιο ήταν το αρχοντόπουλο;», απαντούσε: «Το ελληνικό κλιεφτοβασίλειο».

Πρόσφεραν πάρα πολλά στην πατρίδα οι ομογενείς, οι εκτός Ελλάδος, και συνεχίζουν να προσφέρουν. Η πατρίδα, όμως, δεν τους έχει προσφέρει ούτε καν το ελάχιστο: Δεν έχει αναγνωρίσει σε όσους έχουν το εκλογικό δικαίωμα να ψηφίζουν στις ελληνικές εκλογές από τον τόπο όπου κατοικούν. Υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός στους ομογενείς της Αυστραλίας ότι η κυβέρνησή του θα προωθήσει προς ψήφιση τον προβλεπόμενο από το Σύνταγμα νόμο, ώστε από τις μεθεπόμενες εκλογές, οι εκτός Ελλάδος ψηφοφόροι να ψηφίζουν εκεί όπου βρίσκονται την ημέρα της ψηφοφορίας. Μετά από 32 χρόνια, επιτέλους, δίδεται υπόσχεση να εφαρμοστεί η παράγραφος 4 του άρθρου 51 του Συντάγματος, του 1975, το οποίο ορίζει ότι: «Οι βουλευτικές εκλογές διενεργούνται ταυτόχρονα σε ολόκληρη την επικράτεια. Νόμος μπορεί να ορίζει τα σχετικά με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την επικράτεια».

Η σύγχρονη Ελλάδα χρειάστηκε 32 ολόκληρα χρόνια για να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα πολύ απλό για τη σημερινή τεχνολογία. Πριν από 145 χρόνια, το 1862, η τότε επαναστατική κυβέρνηση με το ψήφισμα της «Περί εκλογής των πληρεξουσίων του έθνους» για την Εθνοσυνέλευση, που θα ψήφιζε νέο Σύνταγμα, έδωσε το δικαίωμα στους εκτός Ελλάδος Ελληνες υπηκόους να ψηφίσουν στις κατά τόπους διπλωματικές αντιπροσωπείες της χώρας, προκειμένου να εκλέξουν δικούς τους πληρεξουσίους. Οι εκλογές έγιναν από τις 24 ώς τις 28 Νοεμβρίου 1862 και εξελέγησαν για την Εθνοσυνέλευση 327 πληρεξούσιοι (288 από την Ελλάδα και 39 από τις παροικίες των αποδήμων). Τότε οι Ελληνες του Λονδίνου εξέλεξαν πληρεξούσιο τον Χαρίλαο Τρικούπη και του Μάντσεστερ τον πατέρα του Σπ. Τρικούπη.

Οι εκτός Ελλάδας Ελληνες είναι αριθμητικά μια ακόμη Ελλάδα. Είναι προπαντός, όμως, μια τεράστια δύναμη αναξιοποίητη από τη μητέρα πατρίδα. Εγινε ένα βήμα με την ίδρυση του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού (ΣΑΕ) το οποίο παρ' όλο που δεν ολοκληρώθηκε, έδωσε τη δυνατότητα να γίνει μια καταγραφή του δυναμικού των αποδήμων. Η αρχική σκέψη ήταν να γίνει ένα Κοινοβούλιο των Αποδήμων, αλλά για διάφορους λόγους, πολιτικούς, ίσως και μικροκομματικούς, το σχέδιο εγκαταλείφθηκε και περιορίστηκε στο Συμβούλιο. Αλλά και πάλι δεν έγιναν τολμηρά βήματα από την πλευρά των ελληνικών κυβερνήσεων, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στις οργανώσεις των αποδήμων να προσφέρουν περισσότερα με πιο ουσιαστική συνεργασία.

Ανοίγει ένας δρόμος, έστω και με καθυστέρηση, με την επίλυση του ζητήματος της ψήφου των μεταναστών. Τα ελληνικά κόμματα θα υποχρεωθούν να κάνουν ανοίγματα και να δυναμώσουν τις οργανώσεις τους στο εξωτερικό για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους. Δεν θα πρέπει, όμως, να αρκεστούν μόνο σ' αυτό. Οι απόδημοι έχουν προβλήματα, που η επίλυσή τους εξαρτάται από ενέργειες του ελληνικού κράτους και πιο συγκεκριμένα των ελληνικών κυβερνήσεων. Δεν είναι μόνο το πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων, που συζήτησε ο πρωθυπουργός στην Αυστραλία. Είναι τα προβλήματα της εκπαίδευσης, δηλαδή της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας, των διευκολύνσεων για παλιννόστηση και για επενδύσεις, η ρύθμιση επιμέρους ζητημάτων που αφορούν την επαγγελματική αποκατάσταση και την ένταξη στο ελληνικό σύστημα.

Ιδιαίτερα δύσκολα είναι τα προβλήματα των Ελλήνων, που προέρχονται από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης. Τα προγράμματα παλιννόστησης αποδείχθηκαν ανεπαρκή, πρόχειρα και καταδικασμένα σε τραγική αποτυχία. Ξοδεύτηκαν χρήματα, τα οποία πήγαν χαμένα και ένας κόσμος ολόκληρος, αφού ταλαιπωρήθηκε, αναγκάστηκε να παλέψει μόνος του για να βρει δουλειά και στέγη. Η Ελλάδα του 1923-24 αντιμετώπισε πιο οργανωμένα και αποτελεσματικά τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και του Πόντου, από την Ελλάδα του τέλους του 20ού αιώνα. Πολλοί έφυγαν πίσω στη Ρωσία απογοητευμένοι. Χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία να αξιοποιηθεί ένα δυναμικό ανθρώπων, που και φορτίο γνώσεων έχει και διάθεση να δουλέψει και να προκόψει. Το ελληνικό κράτος της απρονοησίας και της προχειρότητας έστειλε για εγκατάσταση στον Εβρο επιστήμονες, τεχνίτες και εξειδικευμένους βιομηχανικούς εργάτες, που ήρθαν από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης. Τους έστειλε να γίνουν αγρότες και κτηνοτρόφοι! Και εκείνοι, φυσικό ήταν, να τα εγκαταλείψουν και να κατεβούν στα αστικά κέντρα.

Δεν είχαν καλύτερη τύχη και όσοι ομογενείς επιστήμονες, από την Ευρώπη και την Αμερική, θέλησαν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα για να προσφέρουν. Βρήκαν κλειστές πόρτες, αντιμετωπίστηκαν έως και με εχθρότητα, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν να φύγουν πίσω. Ελάχιστοι άντεξαν και έμειναν. Ολα αυτά τα προβλήματα, που όσο μένουν άλυτα ζημιώνεται ο τόπος, χρειάζονται συστηματική αντιμετώπιση με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, σχεδιασμένο από ανθρώπους που γνωρίζουν. Και εκείνοι που γνωρίζουν είναι οι ίδιοι οι μετανάστες. Θα τους δοθεί το δικαίωμα να ψηφίζουν. Τα κόμματα θα πρέπει να τους δώσουν και τη δυνατότητα να ψηφίζουν δικούς τους ανθρώπους. Είναι απαραίτητο στη Βουλή να βρίσκονται και εκπρόσωποί τους.



mailto:vicnet@enet.gr



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 29/05/2007

[kokkinomalla]

Εγω παντως δεν ξερω αν ειμαι απολυτα συμφωνη με το δικαιωμα ψηφου οσων δεν ειναι μονιμοι κατοικοι Ελλαδας γιατι τα προβληματα τους δεν ειναι κοινα με τους υπολοιπους και ισως δεν μπορουν να καταλαβουν απολυτα την ελληνικη πραγματικοτητα.Αλλο πραγμα η αγαπη και η νοσταλγια για τη χωρα σου και αλλο το να ζεις εδω και να αντιμετωπιζεις καθημερινα τα στραβα της μαζι με τα καλα της.Πιστευω οτι πρεπει να δημιουργηθει ενα αλλο συστημα (αν κρινεται απαραιτητο) δουναι και λαβειν με τη μητερα-ελλαδα.Γιατι για να εχουμε τα ιδια δικαιωματα πρεπει να εχουμε και ιδιες υποχρεωσεις