Ο «βορειοηπειρώτης» και οι (μηδενικές) αντιστάσεις

[xylino spathi]

Τάκης Καμπύλης
Συντάκτης Ελεύθερου Τύπου
Friday Jun 15, 2007
Ο «βορειοηπειρώτης» και οι (μηδενικές) αντιστάσεις


Κάθε λέξη προϋποθέτει μια κοινή συμφωνία σε ένα νόημα αλλά τόσο στις λέξεις όσο και στις έννοιες η συμφωνία είναι ανοιχτή σε επαναδιαπραγμάτευση. Για παράδειγμα, η απαξιωτική σύντμηση της λέξης «Ιάπωνες» ως «τζαπς» κυριάρχησε στις ΗΠΑ στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Σήμερα σχεδόν έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο του σύγχρονου Αμερικανού και πάντως έχει εξαφανιστεί από το δημόσιο λόγο.

Στο προηγούμενο άρθρο στον ΕΤ χρησιμοποιήθηκε εσκεμμένα από τον υπογράφοντα η λέξη «Βορειοηπειρώτης» ως ιδιαίτερος προσδιορισμός του μικρού Κλείτου και της οικογένειάς του αντί του πολιτικά ορθού «Ελληνας μειονοτικός».

Σε πολλά από τα άρθρα αυτής της στήλης καταγράφονται (ιδίως στο αντίστοιχο blog στον ΕΤ) έντονες αντιδράσεις, συνήθως από τους ίδιους αναγνώστες, όταν εκτιμούν πως αμφισβητούνται «ελληνικά δίκαια», ιστορικά ή εθνικά (όπως κι αν τα ερμηνεύει καθένας). Ιδίως όταν νομίζουν πως αυτά που γράφονται λειτουργούν υπέρ ενός (φαντασιακού;) εχθρού.

Η λέξη «Βορειοηπειρώτης» έχει την ιστορία της ως προς την κατασκευή της. Οχι μόνο δεν υπήρχε ανέκαθεν (αν και υπήρχαν μειονοτικοί στις περιοχές του σημερινού αλβανικού Νότου) αλλά εμφανίζεται στις αρχές του 20ού αιώνα και ταυτίζεται στενά με τον ελληνικό «αλυτρωτισμό».

Η κορύφωση στη χρήση της εντοπίζεται με τη δημιουργία του αλβανικού κράτους μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και υποδηλώνει όχι την ελληνικότητα των μειονοτικών όσο την ψευδή υπόσχεση της ένωσης με την Ελλάδα. Ο γεωγραφικός προσδιορισμός (βόρειος) αποκτά μήνυμα ως ένας «διαχωρισμός» από το όλον (Ηπειρος), το οποίο δεν μπορεί παρά να βρει την ολοκλήρωσή του μέσω της επανένωσης.

Το ότι κατά σύμπτωση αυτή η λεκτική επιλογή συνιστά και προσβολή κάποιου άλλου (εν προκειμένω του αλβανικού κράτους) δεν φαίνεται να ενόχλησε κανέναν απ’ όσους σφοδρά αντέδρασαν στο χαρακτηρισμό «Ελληναράδες» (σε προηγούμενο άρθρο).

Υπάρχει άραγε κάποιος που σήμερα πιστεύει ότι με πόλεμο ή με άλλο τρόπο είναι πιθανή η εκπλήρωση του όποιου «αλυτρωτισμού»;

Και επειδή η απάντηση είναι προφανώς αρνητική, το ερώτημα παραλλάσσεται: Ποιο είναι τελικά το νόημα της επιβίωσης (στα μυαλά ορισμένων) όρων και εννοιών που δεν ανήκουν στη σημερινή πραγματικότητα; Πρόκειται για μιας μορφής «ψύχωση» (όρο που χρησιμοποίησε ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος αναφερόμενος σε όσους αρνούνται να διαχειριστούν τραυματικές μνήμες) ή για (ενεργή) πολιτική θέση;

Το πιθανότερο είναι πως πρόκειται περί μιας καθαρής ζώνης άμυνας η οποία όμως είναι μάλλον ατομική. Εχει περισσότερο να κάνει με τον φόβο απέναντι στη νέα εποχή και στο περιβάλλον των ανοικτών κοινωνιών. Οσο πιο ξένος νοιώθει κανείς στο σήμερα και όσο πιο φοβισμένος απέναντι στο αύριο δεν μπορεί παρά να αναζητήσει φιλικό περιβάλλον στο παρελθόν. Η «μνήμη» αντικειμενικοποιείται, σχεδόν ιεροποιείται και ως τέτοια γίνεται το κουκούλι του φοβισμένου.

Τα σχολια σας, θα ηταν προτιμοτερο, να καταγραφουν στο blog του συντακτη http://blogs.e-tipos.com/roller/takiskabilis/

Posted at 01:52PM Jun 15, 2007 by ET Administrator in Γενικά | Σχόλια[2]