Una facia, una razza
Δημοσιεύτηκε: 16:04 pm 13 05 2006AIXMEΣ
Una facia, una razza
Της Σώτης Τριανταφύλλου (συγγραφέας)
Όταν ήμουν μαθήτρια, στο μάθημα της Ιστορίας μάς μιλούσαν - με το δάκρυ στο μάτι - για τα αδέρφια μας, τους Βορειοηπειρώτες, που στέναζαν κάτω απ' τον αλβανικό ζυγό. Πράγματι, στον χάρτη, έλειπε ένα κομματάκι βορειοδυτικά της Ελλάδας. Ξαφνικά, όταν μεγάλωσα, τα «αδέρφια» μας μεταμορφώθηκαν σε βρωμερούς μετανάστες με εγκληματικά ένστικτα και πρωτόγονες συνήθειες. Πώς συνέβη αυτό δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω - και που ίσως επιβεβαιώνεται από τα τελευταία επεισόδια - είναι ότι είμαστε όλοι Αλβανοί. (Εγώ είμαι σίγουρα: έχω ψάξει το γενεαλογικό μου δέντρο). Οι «Έλληνες», οψίμως Ευρωπαίοι και νεόπλουτοι, ελάχιστα διαφέρουν από τα πρώην αδέρφια μας που κάποτε στέναζαν κάτω απ' τον αλβανο-κομμουνιστικό ζυγό και τα οποία τώρα στενάζουν κάτω απ' το βάρος της καθυστέρησης. H Ελλάδα είναι βαθιά διχασμένη: ένα μέρος της - που εκπροσωπείται από τα Ντάτσουν με τα καρπούζια - είναι αυτοκαταστροφικό και επικίνδυνο για τον πλησίον. H παλιότερη γενιά συνήθιζε να λέει, σε κρίσεις αισιοδοξίας και διεθνιστικής συναδέλφωσης: una facia, una razza, εννοώντας την υποτιθέμενη ελληνο-ιταλική συγγένεια. Τώρα, το una facia, una razza ισχύει για την ελληνο-αλβανική συγγένεια.
Una facia, una razza
Της Σώτης Τριανταφύλλου (συγγραφέας)
Όταν ήμουν μαθήτρια, στο μάθημα της Ιστορίας μάς μιλούσαν - με το δάκρυ στο μάτι - για τα αδέρφια μας, τους Βορειοηπειρώτες, που στέναζαν κάτω απ' τον αλβανικό ζυγό. Πράγματι, στον χάρτη, έλειπε ένα κομματάκι βορειοδυτικά της Ελλάδας. Ξαφνικά, όταν μεγάλωσα, τα «αδέρφια» μας μεταμορφώθηκαν σε βρωμερούς μετανάστες με εγκληματικά ένστικτα και πρωτόγονες συνήθειες. Πώς συνέβη αυτό δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω - και που ίσως επιβεβαιώνεται από τα τελευταία επεισόδια - είναι ότι είμαστε όλοι Αλβανοί. (Εγώ είμαι σίγουρα: έχω ψάξει το γενεαλογικό μου δέντρο). Οι «Έλληνες», οψίμως Ευρωπαίοι και νεόπλουτοι, ελάχιστα διαφέρουν από τα πρώην αδέρφια μας που κάποτε στέναζαν κάτω απ' τον αλβανο-κομμουνιστικό ζυγό και τα οποία τώρα στενάζουν κάτω απ' το βάρος της καθυστέρησης. H Ελλάδα είναι βαθιά διχασμένη: ένα μέρος της - που εκπροσωπείται από τα Ντάτσουν με τα καρπούζια - είναι αυτοκαταστροφικό και επικίνδυνο για τον πλησίον. H παλιότερη γενιά συνήθιζε να λέει, σε κρίσεις αισιοδοξίας και διεθνιστικής συναδέλφωσης: una facia, una razza, εννοώντας την υποτιθέμενη ελληνο-ιταλική συγγένεια. Τώρα, το una facia, una razza ισχύει για την ελληνο-αλβανική συγγένεια.