Ο Χρήστος είναι μόνιμος κάτοικος Λονδίνου. Δεν το υπολόγιζε. Βρήκε, όμως, μια καλή δουλειά μετά τις σπουδές του –Διεθνείς Σχέσεις έχει τελειώσει– κι... έμεινε. Πριν από λίγες ημέρες, κάλεσε το ελληνικό υπουργείο Εσωτερικών για να ενημερωθεί για τον τρόπο που μπορεί να ψηφίσει στις ερχόμενες εκλογές. «Λυπάμαι», του είπε ο αρμόδιος υπάλληλος. «Στις εκλογές μπορούν να ψηφίσουν μόνο όσοι βρίσκονται στην Ελλάδα».
«Με λίγα λόγια, η ψήφος μου μετράει μόνο εάν πάρω άδεια από τη δουλειά μου –πράγμα αδύνατον στην παρούσα φάση– και πληρώσω ένα αεροπορικό εισιτήριο μετ’ επιστροφής. Εκτός βέβαια κι αν δεχθώ κάποια από τις προσκλήσεις να μετακινηθώ με ναυλωμένο από κάποιο κόμμα αεροπλάνο.
Δεν θα το κάνω», λέει με πίκρα στην «Κ». Οπως και οι περισσότεροι Ελληνες του εξωτερικού, ο Χρήστος δεν θα ψηφίσει στις ερχόμενες εκλογές, μια και αντίθετα με ό, τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, ο νόμος δεν προβλέπει την επιστολική ψήφο ή την ψήφο στις οικείες ελληνικές πρεσβείες.
Το νομοσχέδιο που είχε κατατεθεί τον Απρίλιο στη Βουλή και προέβλεπε την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους Ελληνες εκλογείς που διαμένουν στο εξωτερικό δεν είχε την «τύχη» να συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία και ξαναμπήκε στο ίδιο συρτάρι από το οποίο... μπαινοβγαίνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Ηδη από τις πρώτες ημέρες της ανάληψης της εξουσίας από τη Νέα Δημοκρατία, οι Ελληνες ομογενείς είχαν εισπράξει τη δέσμευση του νέου πρωθυπουργού για προώθηση του πάγιου αυτού αιτήματός τους. «Οι προεκλογικές δεσμεύσεις που αναλάβαμε έναντι των πολιτών ισχύουν στο ακέραιο. Κι αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο για το συμβόλαιο τιμής που συνυπογράψαμε με τους ομογενείς μας», είχε πει τότε ο κ. Κώστας Καραμανλής (συνέντευξη στον «Εθνικό Κήρυκα»), τονίζοντας ότι θα προωθήσει τη διαδικασία ενεργοποίησης με νόμο του σχετικού άρθρου του Συντάγματος. Ηταν το 2004.
Δεν είναι, λοιπόν, να απορεί κανείς που, το 2009, σε μεγάλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και της Κάπα Research, το 80,9% των Ελλήνων του εξωτερικού απάντησε ότι «η Ελληνική Πολιτεία θυμάται τους Ελληνες της Διασποράς μόνο όποτε τους έχει ανάγκη».
Η βασική ένσταση στο να δοθεί δυνατότητα ψήφου στους Ελληνες της Διασποράς είναι ότι οι τελευταίοι δεν ενισχύουν την οικονομία της χώρας καταβάλλοντας φόρους. Οτι «αίφνης, μια δεύτερη Ελλάδα θα διαμορφώνει τα εκλογικά αποτελέσματα» (σ. σ. σε 7 εκατομμύρια υπολογίζονται οι Ελληνες μόνιμοι κάτοικοι άλλων χωρών). Αυτό, βέβαια, δεν αφορά όλους. Χιλιάδες είναι οι Ελληνες που για διάφορους λόγους –για σπουδές ή εργασία– λείπουν προσωρινά από τη χώρα, διατηρώντας ανέπαφους τους δεσμούς τους με αυτήν μέσα από τις οικογένειες και τις περιουσίες τους και πληρώνοντας κανονικά τις εισφορές τους στο ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα. Η χώρα μας όμως δεν δίνει ούτε σε αυτούς τη δυνατότητα συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία.
«Λυπάμαι», επανέλαβε ο υπάλληλος. «Δεν υπάρχει η τεχνολογική δυνατότητα». «Και στις ευρωεκλογές πώς γίνεται και ψηφίζουμε;», τον ρώτησε ο Χρήστος. Ακολούθησε σιγή.
Αναδημοσίευση από εφημερίδα "Καθημερινή" (02/10/09)
Της Λινας Γιανναρου