Η Μειονότητα, «αλεξικέραυνο» Αλβανικών εθνικιστικών παθών!
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΠΑΡΚΑ
Το υποτιθέμενο τσάμικο ζήτημα που εγείρουν τελευταία αρκετοί κύκλοι στα Τίρανα, φαίνεται ότι παρέσυρε για τα καλά και τους παράγοντες της εθνικής ελληνικής μειονότητας. Πρόκειται για ένα κακό οιωνό. Τόσο το χειρότερο, όταν οι αντιπαρατιθέμενες τοποθετήσεις στα Αλβανικά ΜΜΕ των στελεχών της «Ομόνοιας» γίνονται για πολιτικά οφέλη επικράτησης των επικεφαλής της.
Σηματοδοτείται έτσι η δυσμενέστατη αντιμετώπιση του θέματος σε βάρος της εθνικής ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία από τους ίδιους τους εκπροσώπους της. Είναι ιστορικό γεγονός ότι το 1991 οι Αλβανικές αρχές ενέκριναν ως αντίβαρο της πολιτικής οργάνωσης των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών – της «Ομόνοιας»-, την «πολιτική και πατριωτική οργάνωση της Τσαμουριάς».
Ήταν έντονη και ευδιάκριτη η προσπάθεια των Τιράνων να συσχετίσουν την εθνική ελληνική μειονότητα με το «Τσάμικο ζήτημα». Κατά τις δηλώσεις του Ραμίζ Αλία στα πρώτα βήματα μεταπολίτευσης στην Αλβανία, τα Τίρανα περίμεναν ότι η διαλυμένη από το κομμουνιστικό καθεστώς εθνική ελληνική μειονότητα, θα ανέπτυσσε με ταχύτητα τις εθνικές της διεκδικήσεις, βάση των εθνικών ιστορικών κεκτημένων και θα παρουσίαζε την περίπτωσή της ως σημαντικό άλυτο εθνικό θέμα στην περιοχή μετά το Βʼ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ταίριαζε ως αντίβαρο «το Τσάμικο» το οποίο, όπως αναφέραμε, αναπτύσσονταν και προβάλλονταν σε άμεσο συσχετισμό με τις κινήσεις της εθνικής ελληνικής μειονότητας, επιδιώκοντας επίμονα τον εξαναγκασμό των αρχών της να τοποθετηθούν σχετικά. Στο παρασκήνιο διαφαίνονταν και ξένοι παράγοντες και γειτονικές χώρες σε ανταγωνισμό με την Ελλάδα σε εθνικά θέματα.
Η τότε, ουσιαστικά πρώτη ηγεσία της «Ομόνοιας», αποφάσισε με νηφαλιότητα και διορατικότητα να κρατήσει μακριά την εθνική ελληνική μειονότητα από το «Τσάμικο». Οι λόγοι που επικαλούνταν ήταν ότι μεταξύ αυτών δεν υπάρχει καμία παράλληλος και ο οποιοσδήποτε συσχετισμός αποσκοπούσε στην ανάμιξη της εθνικής ελληνικής μειονότητας σε ανύπαρκτα θέματα, με συνέπεια την μετατροπή της σε όμηρο των αλβανικών εθνικιστικών διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας και υπόλογο της Ελλάδας.
Υπήρχε γιʼ αυτό και η ιστορική εμπειρία. Το Φθινόπωρο του 1943, οι Αλβανοί κομουνιστές κατήργησαν το λεγόμενο Σύμφωνο της Κονίσπολης του Αυγούστου του 1943.
Το συγκεκριμένο Σύμφωνο, το οποίο εσύναψαν οι εκπρόσωποι του Ελληνικού ΕΑΜ με τους εκπροσώπους του τοπικού Αλβανικού ΕΑΜ, απέβλεπε, μεταξύ των άλλων, τον σχηματισμό αντιφασιστικής οργάνωσης «εις κάθε μειονότητα» -την εθνική ελληνική μειονότητα στην Αλβανία και την τσαμουριά στην Ελλάδα. Η άμεση κατάργηση από το Αλβανικό ΕΑΜ του «Συμφώνου», οφείλεται στο γεγονός ότι οι Αλβανοί γνώριζαν πως με το επιχείρημα αυτό οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες θα αποχτούσαν αυτόνομη πολιτική και στρατιωτική δύναμη στο πλαίσιο του Αλβανικού ΕΑΜ, που θα οδηγούσε σίγουρα στο μέλλον στη διεκδίκηση του διακηρυγμένου δικαιώματος αυτοδιάθεσης. Παράλληλα, στους κόλπους των Βορειοηπειρωτών λειτουργούσε, αν όχι καλά οργανωμένο, το αλυτρωτικό κίνημα που τροφοδοτούσε ο Ζέρβας.
Γνώριζαν επίσης ότι οι αλβανοί Τσάμηδες στην Ελλάδα δεν είχαν καμιά σχέση με το Ελληνικό ΕΑΜ και από τη στιγμή που συνεργάζονταν με τους κατακτητές των δύο χωρών, δεν θα μπορούσαν στο μέλλον να έχουν δικαίωμα εθνικών διεκδικήσεων και ούτε το στήριγμα του Αλβανικού ΕΑΜ (κάτι παρόμοιο αντιμετώπιζαν οι Αλβανοί κομουνιστές και στο Κοσσυφοπέδιο).
Το Αλβανικό ΕΑΜ όχι μόνο κατάργησε την ισχύ του Συμφώνου αυτού, αλλά αμέσως μετά σκόρπισε και τα αυτόνομα ελληνικά μειονοτικά αντάρτικα σώματα, στα υπόλοιπα αλβανικά σώματα.
Επίσης, για να αποφύγει την οποιαδήποτε αντιπαράθεση, αντεκδίκηση και πιθανή αποσταθεροποίηση της κατάστασης στο Νότο της Αλβανίας, το κομμουνιστικό καθεστώς φρόντισε να εγκαταστήσει τις οικογένειες των Τσάμηδων, οι οποίες μετά τον πόλεμο αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα ζητώντας καταφύγιο στην Αλβανία, σε περιοχές πολύ μακριά από τον συμπαγή όγκο των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών. Για τα Τίρανα ήταν βέβαιο ότι κάθε αντιπαράθεση με το εδώ ελληνικό στοιχείο θα έδινε αδιαμφισβήτητο επιχείρημα στις διεκδικήσεις της Ελλάδας για το Βορειοηπειρωτικό.
Τα τελευταία χρόνια όμως οι εκπρόσωποι της ελληνικής μειονότητας, μην έχοντας την πολιτική τόλμη για διεκδίκηση των εθνικών δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας, ζητούν ρόλο «εθνικού προστάτη» της Ελλάδας. Μετέτρεψαν συγκεκριμένα το «Τσάμικο» σε λίθο δοκιμασίας του πατριωτισμού τους. Μια δήλωση υπέρ της ανυπαρξίας Τσάμικου ζητήματος, θεωρούνταν πατριωτική και εθνική θέση. Στην προσπάθεια όμως, να πάρουν τα εθνικά εύσημα από την Ελλάδα, για ένα θέμα το οποίο στην ουσία αφορά την Ελλάδα (η οποία δεν νομίζω ότι έχει ανάγκη την προστασία των μειονοτικών πολιτικών) δεν πρόσεξαν ότι μετέτρεπαν την εθνική ελληνική μειονότητα σε… αλεξικέραυνο των αλβανικών εθνικιστικών παθών και σε όμηρό τους. Λογικό είναι αυτό. Μάλιστα στόχος τους ήταν αυτή η ανάμιξη. Από τη στιγμή που δεν έχουν πώς να «εκδικηθούν» άμεσα την Ελλάδα, μπορούν να την πιέσουν μέσω της εθνικής ελληνικής μειονότητας, προκαλώντας της δεινά.
Τους τελευταίους μήνες παρατηρήθηκε ένα επιπλέον αρνητικό φαινόμενο. Μερίδα εκπροσώπων από την εθνική ελληνική μειονότητα, οι οποίοι στις πρόσφατες εκλογές αποσπάστηκαν από την «Ομόνοια» και το ΚΕΑΔ και τάχτηκαν στις γραμμές του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος, άλλαξαν τοποθέτηση. Αντιμετώπισαν ως λανθασμένη την προαναφερόμενη τοποθέτηση εκφραζόμενη από τον πρόεδρο του ΚΕΑΔ Ε. Ντούλε, λαμβάνοντας μια αλληλέγγυη θέση υπέρ των Τσάμηδων.
Η στροφή σημειώθηκε στην πρόσφατη προεκλογική εκστρατεία όπου και το Κόμμα των Τσάμηδων συμμάχησε προεκλογικά με το Δημοκρατικό Κόμμα. Το αποκορύφωμα σημειώθηκε από τον πρώην αντιπρόεδρο του ΚΕΑΔ Θωμά Μήτσιο, ο οποίος σήμερα ανήκει στην ομάδα που προσχώρησε στο Δημοκρατικό κυβερνών Κόμμα. Ο Θ. Μήτσιος σε τηλεοπτική εμφάνιση στο κανάλι «Vizion Plus» έβαλε παράλληλες γραμμές ανάμεσα στην εθνική ελληνική μειονότητα και τους Τσάμηδες και ανέφερε ότι έχουν δίκιο σε διεκδικήσεις τους(!).
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση δεν σχετίζεται μόνο με το γεγονός ότι τα κόμματα εξουσίας στην Αλβανία αποφασίζουν για το ποιοι θα είναι οι εκπρόσωποι της εθνικής ελληνικής μειονότητας. Αποδεικνύει ταυτόχρονα την τακτική προσαρμογής των θέσεών τους με τις θέσεις των κομμάτων αυτών για να γίνουν πιο αρεστοί. Ταυτόχρονα μπαίνει διαχωριστική γραμμή μεταξύ των εκπροσώπων της μειονότητας και σε τέτοια κρίσιμα εθνικά θέματα, επειδή αυτό εξυπηρετεί καλύτερα το στόχο για πολιτική επικράτηση επικεφαλής της εθνικής ελληνικής μειονότητας της μιας ή της άλλης ομάδας.
Περιττά τα σχόλια για τις εθνικές τους ευθύνες…
ΠΗΓΗ Π.Λ.