Ὁ κ. Τ. Καμβύσης σέ ἄρθρο του «Τό ἄλλο “JO” τοῦ 1940» στήν ΚΑΘ/ΝΗ προβάλλει καί ἕνα ἄλλο «ΟΧΙ», τῶν Ἀλβανῶν», ἐπικαλούμενος κυρίως πηγές ἀπό τήν ἄλλη πλευρά (Ἰταλική, Ἀλβανική», καίτοι τίς ἐλέγχει ἐλαφρά ὡς μή βάσιμες. Ἔτσι, μεταξύ ἄλλων, τονίζει :
«Ἡ ἰταλική κατάκτηση τῆς Ἀλβανίας εἶχε ξεκινήσει πολύ πρίν ἀπό τίς 7 Απριλίου 1939, ὅταν, ἔπειτα ἀπό βομβαρδισμό, 40.000 Ἰταλοί στρατιῶτες ἀποβιβάστηκαν στόν Αὐλῶνα καί σχεδόν περπατώντας κατέλαβαν τό μικρό βασίλειο..». «Ἀλλ’ ἐκεῖνες τίς βδομάδες τοῦ ’40 καταγράφηκαν καί τά πρῶτα (σημαντικά;) “JO”.
Δύο ’Αλβανικά τάγματα, τά TOMORI καί TARABOSHI, πού σχεδόν μέ τή βία ἐστάλησαν στά σύνορα, ἀρνήθηκαν νά πολεμήσουν. Σύμφωνα μέ τήν Ἀλβανική ἱστοριογραφία μεταφέρθηκαν ἀπό τούς Ἰταλούς
σέ στρατόπεδα συγκεντρώσεως στήν Ἀλβανία» (στήν Κορυτσά) ...Οἱ Ἀλβανοί στρατιῶτες, πού ὑπό τή μορφή ταγμάτων συμμετεῖχαν στίς δικές μας Μεραρχίες ἤ ἀποδείχθηκαν ἄπειροι καί δόλιοι, καθώς ἐπιδόθηκαν σέ πράξεις δολιοφθορᾶς ἐναντίον μας ἤ πέρασαν στίς γραμμές τῶν Ἑλλήνων.
Τότε ἀναγκαστήκαμε νά ἀποσύρωμε τίς Άλβανικές δυνάμεις καί ἐν μέρει νά τίς ἀφοπλίσωμε. Πιθανόν ὁ στρατάρχης γιά εὐνοήτους λόγους νά ὑπερβάλλη. Γιά παράδειγμα οἱ Τσάμηδες μελανοχίτωνες, ὄχι μόνον πολέμησαν, αλλά καί διακρίθηκαν. (Οἱ Τσάμηδες οὐδέποτε ἔγιναν ἀποδεκτοί ἀπό τίς κλειστές Ἀλβανικές Κοινωνίες τοῦ Νότου)». Πάντως, κατά τούς Χοτζικούς ἱστοριογράφους S. PUTA καί A. POLLO, «Ἐνῶ ἀπό τήν πρώτη στιγμή τοῦ Πολέμου οἱ Ἀλβανοί ξεσηκώθηκαν καί ἐντάθηκαν μέ τούς Ἕλληνες»... Ἐπειδή εἶδαν ὅτι καί οἱ Ἕλληνες ἔρχονταν ὡς κατακτητές», πολύ γρήγορα ἀπογοητεύθηκαν.
«Τό δεύτερο Ἐλληνικό ΟΧΙ ἀφοροῦσε τό ’40 τούς Ἀλβανούς».Ἦταν σέ βρεταννική πρόταση νά ὀργανωθοῦν «στήν πλάτη» τῶν Ἰταλῶν Ἀλβανικά σώματα σαμποτάζ, γιά νά διευκολυνθοῦν οἱ Ἑλληνικές ἐπιθέσεις στό κύριο μέτωπο...». Ὑπερτονίζει ὅμως, ὅτι «Καί οἱ Ἕλληνες πλιατσικολογοῦσαν ὅλο καί περισσότερο τά ζῶα καί τά τρόφιμα τῶν ντόπιων ἤ τούς ἐξανάγκαζαν πολλές φορές ἀμισθί νά συμμετάσχουν σέ στρατιωτικά ἔργα» Πολύ σωστά, πάντως ἐπιλέγει, ὅτι : «Στήν Ἀλβανική ἱστορία ἔχει ὑποτιμηθῆ ἀρκετά τό μέγεθος τῆς Ἑλληνικῆς στρατιωτικῆς ἐπιτυχίας...».
- Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως πλευρά, τήν Ἑλληνική, πού ἐγγίζει ἀσφαλῶς περισσότερο καί πρός την ἀλήθεια, ἀλλοιῶς τίθενται τά πράγματα : α) «Τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1939 τά Ἰταλικά στρατεύματα ἀποβιβάζονται στούς λιμένας τοῦ Αύλῶνος, τοῦ Δυρραχίου..., χωρίς καμμιά ἀντίσταση ἐκ μέρους τῶν Ἀλβανῶν, ἀλλά ὑπό τόν ἐνθουσιασμό καί τήν συναίνεση αὐτῶν..» (Ἀθαν. Λέκκας, ΒΗπειρώτης δικηγόρος , πού εἶχε ζήσει ἀμεσώτερα τά γεγονότα, ἐφ. ΒΗπειρωτικόν Βῆμα (ΒΗ.Β.) 9-10/1992,σ. 6), «πλήν ἐλαχίστων, κυρίως στό Δυρράχιο». Ἄλλωστε «Ἡ Ἰταλική προπαγάνδα, πολύ πρίν από τήν άνωτέρω ἀπόβαση προετοιμάζετο συνεχῶς ... Ἔτσι τήν 27..9.1926 ὑπεγράφετο (σχετική πολιτική ) Συμφωνία μεταξύ τοῦ Άλβανοῦ Ἀχμέτ Ζώγου καί τῆς Ἰταλικῆς Κυβ/σεως..», καθώς καί τοῦ «Στρατιωτικοῦ Συμφώνου τῆς 22. 12.1927, (ἄρθρ.4). (Ἀπ.Π.Παπαθεοδώρου (Α.Π.Π.), ἐφ. ΒΗ.Β., 9-10-1991).
Γιά τή θέση τῶν Ἀλβανῶν καί τῶν Μουσουλμάνων Τσάμηδων τῆς Θεσπρωτίας τά πράγματα εἶναι σαφέστερα. ’Ενδεικτικά μόνον ὑπενθυμίζω: ι) «Ἡ συμμετοχή τῆς Ἀλβανίας στόν πόλεμο κατά τῆς Ελλάδος(1940-41) ἔγινε μέ 15 τάγματα στρατοῦ, ὅπως τά τάγματα Τομόρι, Νταϊτι, Γραμμός, Δρίνι κλπ., καθώς καί μέ τή Μιλίτσια Ἀλμπανέζε, Φασίστα (15.000 ἄνδρες)..». (Γ. Πολυμερόπουλος, Ἀντιστρ/γος ἐ.ἀ., ἐφ. ΒΗ.Β., 9-10/1993), καί ιι) «Τό ἀνθελληνικό ὅμως μένος τῶν Μουσουλμάνων Τσάμηδων ἐνετείνετο συνεχῶς..., ὅπως ἀπό τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1939, μέ τήν κατάληψη τῆς Ἀλβανίας ἀπό τούς Ἰταλούς καί ἐνσωμάτωσή της ὑπό τό Ἰταλικό Στέμμα. Κορυφώθηκε δέ μέ τήν ἔναρξη τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ Πολέμου (28.10.1940), ὁπότε ένετάχθησαν στόν Ἰταλικό Στρατό καί ἄνδρες τῶν Τσάμηδων αὐτῶν... μέ τήν πρώτη δέ προσωρινή εἴσοδο τῶν Ἰταλῶν στή Θεσπρωτία ἐνετάχθησαν στίς τάξεις των ... δύο τάγματα, οἱ ὁποῖοι καί πρωτοστατοῦσαν στά ὄργια εἰς βάρος τῶν Χριστιανῶν, καθώς καί σέ κατασκοπευτικές ἐνέργειες κατά τοῦ μαχομένου Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ, ἀλλά καί τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως στή συνέχεια... πρωτοστατοῦντες στήν «ὁμαδική ἐκτέλεση τῶν 49 Προκρίτων τῆς Παραμυθιᾶς(29.8.1943) στή μάχη τῆς Μενίνας, μαζί μέ τούς Γερμανούς, μἐ ἀποκορύφωμα τά ὄργια τῆς K.S.i.l.i.A (Αὐτοκβερνήσεώς τους) κατά τῶν συγκατοίκων τους Χριστιανῶν τῆς Θεσπρωτίας κατά τήν ἐκεῖ «τριπλή Κατοχή» (Α.Π.Π.: «Οἱ Μουσουλμάνοι Τσάμηδες uck-ucc-οἱ Ἀλβανοτσάμηδες, Ἀθ.2007, 33-39). Καλόν λοιπόν εἶναι σέ τέτοιες περιπτώσεις νά καταγράφεται ὁλόκληρη, κατά τό δυνατόν, ἡ ἀλήθεια!
Του ΑΠ. Π. ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πρωινός Λόγος