Διανύουμε και ζούμε μια παρατεταμένη και ολοκληρωτική κρίση. Έχει αρχίσει από καιρό. Πριν έξι περίπου χρόνια ο τότε πρόεδρος της Ομόνοιας κ. Β. Ντούλες αισθάνθηκε την ανάγκη αναδιοργάνωσης της Ομόνοιας. Με κάλεσε και μου ζήτησε τη συμβολή μου. Του είπα, ναι.
Συνεχίστηκαν συναντήσεις και προσδιορίστηκαν οι στόχοι και η διαδικασία. Ασχολήθηκα σοβαρά και ειλικρινά για την εφαρμογή των όσων συμφωνήθηκαν. Έγραψα τις απόψεις και τις ιδέες μου. Και τα όσα έγραψα δημοσιεύτηκαν. Η αναδιοργάνωση θα συμπεριλάμβανε την ουσία: τους στόχους, τους θεσμούς, την οργανωτική δομή και τους κανόνες λειτουργίας της Οργάνωσης. Δεν κράτησε τη συμφωνία.
Την παράτησε. Κακώς. Εάν τηρούνταν τα συμφωνηθέντα θα εμποδίζονταν ο κατήφορος. Δε θα φτάναμε εδώ. Καταλογίζω σφάλμα και στον εαυτό μου που δεν προχώρησα. Έστω και μόνος. Αφού δε με απογοητεύει, δε με φοβίζει ούτε η ήττα. Εξάλλου και η ήττα, όπως λένε, πολλές φορές είναι η μάνα της νίκης.
Γίνεται μια προσπάθεια εξόδου από την κρίση, με τη σύσκεψη της Αθήνας. Στις 10 Φλεβάρη 2008 συγκαλείται διαβούλευση με νυν και πρώην στελέχη αυτού του χώρου, υπό την μέριμνα του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας. Πίστεψα σε αυτή την προσπάθεια γι’ αυτό και συνέβαλα στο μέγιστο δυνατό για την επίτευξή της. Με επιστολή μου προς το Υπουργείο Εξωτερικών (Φεβρουάριο 2008), η οποία και δημοσιεύτηκε, πρότεινα τη συγκρότηση ολιγομελούς, αρμόδιας και ειδικής επιτροπής, επιφορτισμένη με την παρακολούθηση της σωστής εφαρμογής των όσων εκφράστηκαν και αποφασίστηκαν σε αυτή τη συνδιάσκεψη. Δεν προχώρησε, όμως, η διαδικασία συγκρότησης αυτής της επιτροπής που με τόλμη και αποφασιστικότητα θα οδηγούσε σε ένα οργανωτικό και συναινετικό συνέδριο για μια ενιαία Ομόνοια. Η ελπίδα που εμφανίστηκε άρχισε να αργοσβήνει, να χάνεται και η πέτρα του Σίσυφου να πηγαίνει παρακάτω. Και η κρίση να παίρνει διαστάσεις. Θεωρώ, λοιπόν, περισσότερο από ποτέ επίκαιρη την πρόταση περί συγκρότησης της εν λόγω οργανωτικής επιτροπής.
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2009, πρόσφατα, η κρίση αυτή έφτασε στο αποκορύφωμα. Ξέσπασε με όλη της την ένταση. Αποτέλεσμα; Ο κατακερματισμός, το κατακομμάτιασμα, η αποσυσπείρωση του Ελληνισμού. Ομάδες να συγκρούονται ανώφελα, μέσα και έξω. Επιτακτική, λοιπόν, ανάγκη είναι το συμμάζεμα. Η συσπείρωση και η συστράτευση. Η συνεννόηση και η ενότητα. Η ενιαία Ομόνοια.
Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και προχωράει η νέα πορεία με πρωτοβουλία διανοουμένων και επιχειρηματιών. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Κυριότεροι στόχοι αυτού του κινήματος μπορεί και πρέπει να είναι:
Πρώτον: Η συσπείρωση και συστράτευση όλων όσων επιθυμούν να προσφέρουν με τις ικανότητες και δυνατότητές τους για την ολοκληρωτική αναγέννηση και ανάπτυξη αυτού του τόπου και κόσμου. Όλων, ανεξάρτητα από τα πιστεύω, τις πεποιθήσεις και την προέλευσή τους. Όπου και αν βρίσκονται και διαμένουν, απανταχού. Νυν και πρώην ξενιτεμένοι, σκόρπιοι ανά τον κόσμο, τέκνα αυτού του τόπου. Και μικτών οικογενειών. Θα έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Θα εκλέγουν και θα εκλέγονται. Η ενιαία Ομόνοια έχει ανάγκη πολλών και νέων δυνάμεων για να βγει από το τέλμα και να προχωρήσει στη νέα της πορεία. Έχει ανάγκη από το συνδυασμό του νου και της τόλμης από τον άξονα των διανοουμένων και των επιχειρηματιών. Από το διανοητικό και επιχειρηματικό πνεύμα και ταλέντο. Η ενιαία Ομόνοια θα τους αγκαλιάσει όλους, και πρέπει να το πράξει. Θα ενδιαφέρεται, και πρέπει, με αγάπη για όλους. Και όλοι πρέπει, και θα φροντίζουν γι’ αυτήν. Θα κάνει, και πρέπει να κάνει, φίλους και οπαδούς, δίπλα της. Θα αποκτήσει, και πρέπει, δύναμη και κύρος.
Δεύτερον: Να αναδειχτούν ηγετικά ταλέντα. Άτομα με ξεκάθαρα οράματα. Με γνώμη και με γνώσεις. Προικισμένα με αρετές και αξίες. Που όχι μονάχα να θέλουν, αλλά και να ξέρουν και να μπορούν να καθοδηγήσουν. Να τα ζητήσουμε, να τα βρούμε και να τα υποχρεώσουμε με την ψήφο μας να ηγηθούν. Να τα αναδείξουμε σε όλα τα αξιώματα της οργάνωσης, της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου.
Τρίτον: Το δυνάμωμα και η διεύρυνση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Βάση των ευρωπαϊκών νόμων και των νόμων του κράτους. Όπως αναφέρεται και στο άρθρο 10 του ψηφίσματος του 1993. Να φτιάξουμε πιο όμορφο, πιο χρήσιμο και πιο πολιτισμένο το χωριό μας και τον τόπο μας. Και να τον κυβερνήσουμε. Να πείσουμε τους έσω και τους έξω ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε δημοκρατικά και δίκαια. Γι’ αυτό και τα άτομα που θα στελεχώνουν την τοπική εξουσία να έχουν ανάστημα. Να πληρούν τα κριτήρια. Να είναι άξια, έντιμα, μορφωμένα, δοκιμασμένα και να χαίρουν όσο το δυνατόν ευρύτερης αποδοχής. Κίνητρό τους να είναι η προσφορά στα κοινά και όχι το ατομικό τους κέρδος και η ιδιοτέλεια.
Τέταρτον: Προώθηση, προσέλκυση και διευκόλυνση για την επιστροφή όσων το επιθυμούν και το επιδιώκουν. Να δημιουργηθούν συνθήκες και να δοθούν κίνητρα, όπως άτοκα και χαμηλότοκα δάνεια και επιδοτήσεις. Και άλλες νόμιμες διευκολύνσεις για όσους ενδιαφέρονται επιχειρηματικά.
Πέμπτον: Να διαφυλαχθούν, αναπτυχθούν, αναδειχθούν και διαδοθούν οι αξίες και οι αρετές αυτού του τόπου και κόσμου. Από τους αρχαίους ακόμα χρόνους. Η πολιτισμική και πολιτιστική μας κληρονομιά. Τα ήθη και τα έθιμα, οι παραδόσεις, η ιστορία και η γλώσσα μας. Ιδιαίτερη μέριμνα πρέπει να δοθεί στους θεσμούς και στην οικοδόμηση μιας οργανωτικής δομής απλής και ευέλικτης. Να εγγυώνται την ενότητα και τη σταθερότητα της ζωής και της λειτουργίας της οργάνωσης. Να ανταποκρίνονται στους καιρούς και να αντέχουν στο χρόνο. Να διέπονται από τις αρχές της δημοκρατίας, της συλλογικότητας και του διαλόγου.
Σε ό,τι αφορά την οργανωτική δομή εν συντομία, τονίζω τα εξής:
1) Βάση και αρχή της οργανωτικής δομής θα είναι τα «κοινοτικά ενιαία συμβούλια» τα οποία θα εκλέγονται από τα απανταχού μέλη και τα «συντονιστικά ενιαία συμβούλια» της επαρχίας απαρτιζόμενα από αντιπροσώπους εκλεγόμενους από τις κοινότητες, αναλογικά και με αξιοκρατικά κριτήρια.
2) Ανώτερα όργανα (κεντρικά)
α) Το «αντιπροσωπευτικό συμβούλιο», το οποίο θα απαρτίζεται από αντιπροσώπους επιλεγόμενους από τη βάση, αναλογικά και με αξιοκρατικά κριτήρια.
β) Το «διοικητικό συμβούλιο» το οποίο θα απαρτίζεται από ειδικούς και αρμόδιους σε συγκεκριμένους τομείς. Άτομα προτεινόμενα από τον Γενικό Πρόεδρο.
γ) Το «ελεγκτικό και εφορευτικό συμβούλιο» το οποίο θα απαρτίζεται από νυν και πρώην στελέχη δοκιμασμένα για το ηθικό και επιστημονικό τους ανάστημα. Οι αρμοδιότητές τους θα φτάνουν μέχρι και βέτο στις περιπτώσεις που: καταπατούνται συμφέροντα του ελληνισμού, όταν καταστρατηγούνται θεσμοί και κανόνες λειτουργίας και όταν διαπιστώνονται φαινόμενα διαφθοράς. (Μια μορφή Γερουσίας ή Προεδρίας).
Τα ανώτερα κεντρικά όργανα και ο Γενικός Πρόεδρος εγγυούνται και αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα του ελληνισμού. Την ενότητα, τη δημοκρατία, τη διαφάνεια και τη σταθερότητα. Θα συνάπτουν συμμαχίες με προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας για την ανάδειξη αντιπροσώπων σε όλα τα αξιώματα της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου.
Για τη στάση και την πολιτική μας στην εσωτερική ζωή της χώρας έχουμε επανειλημμένα μιλήσει. Εν ολίγοις όμως, τονίζω:
Η πολιτική μας θα βασίζεται στο τρίγωνο – Τίρανα, Αθήνα, Στρασβούργο (διεθνείς οργανισμοί). Μια πολιτική ρεαλιστική, ξεκάθαρη και σταθερή. Σε αυτό το πλαίσιο στηρίζουμε την πορεία της Αλβανίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη στερέωση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, την οικονομική και κοινωνική αναβάθμιση, την ανάπτυξη και την πρόοδο, τη σύσφιξη των σχέσεων και της στενής συνεργασίας μεταξύ των δύο γειτονικών κρατών και λαών μας. Να συμμετάσχουμε, ει δυνατόν, στα κέντρα αποφάσεων και να είναι αισθητή η παρουσία και η επιρροή μας. Ακόμα και σε κυβερνήσεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όμως, οι σχέσεις μας πρέπει να είναι, κατά κάποιο τρόπο, «αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης». Με την έννοια ότι: Σε περίπτωση που καταπατούνται, παραβιάζονται ή περιφρονούνται τα αναγνωρισμένα από τις διεθνείς συμβάσεις και νόμους του κράτους, δικαιώματα, τότε να μη στερούμαστε το δικαίωμα να υψώνουμε τη φωνή μας διεκδικώντας τη δικαίωση, εξαντλώντας όλες τις πρωτοβουλίες προς τα Τίρανα και μετά Αθήνα, Στρασβούργο και άλλους διεθνείς θεσμούς.
Σε αυτό το πλαίσιο, το κυριότερο και πρώτο μέλημα μας θα πρέπει να είναι η κατοχύρωση των ανθρωπίνων και ειδικά των μειονοτικών δικαιωμάτων, τα οποία έχουν αναγνωρισθεί διεθνώς και από τους νόμους του Αλβανικού κράτους. Η νόμιμη διεκδίκηση αυτών και η εφαρμογή τους στην πράξη.
Πρώην Γενικός Πρόεδρος
της Ομόνοιας
Κυριαζάτης Σωτήρης
Πηγή Π.Λ.