Ο Χριστός στη ζηλευτή ηλικία των 30 ετών, με άκρα ταπείνωση και μορφή δούλου λαβών εγκαταλείπει την αγαπημένη του πόλη τη Ναζαρέτ και πηγαίνει στον Ιορδάνη ποταμό «όπου ην Ιωάννης βαπτίζων» (Ιωαν. α’ 28).
Ο Ιορδάνης από το εβραϊκό Γιαρδεΐν, που σημαίνει ορμητική εκροή, σχηματίζεται από τις εκβολές τριών άλλων μικρών ποταμών, ρέει προς νότον, σχηματίζει λίμνη και από εκεί χύνεται στην περιώνυμη λίμνη Γεννησαρέτ ή Τιβεριάδα, η επιφάνεια της οποίας βρίσκεται 191 μ. κάτω από την επιφάνεια της Μεσογείου. Από το διαβατό πόρο βηθαβαρά, που θα πει διάβαση, πέρασαν οι Εβραίοι οδηγούμενοι από τον Ιησού του Νανή. Εκεί σ’ αυτό το ποτάμι επιθυμιών «πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην» (Ματθ. γ’, 15) ζήτησε να βαπτιστεί από το μεγάλο Προφήτη Ιωάννη, που στάθηκε στο μεταίχμιο μεταξύ Π. και Κ. Διαθήκης και σήμανε συναγερμό με τη φωνή του το 29 μ.Χ. το 15ον έτος της αυτοκρατορίας του Τιβέριου. Βλέποντάς τον ο Κύριος έπλεξε το ωραιότερον εγκώμιο «ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του Βαπτιστού» (Ματθ. ια’ 11).
Βλέποντάς τον για πρώτη φορά εκεί στα ρείθρα του ποταμού διέκρινε έναν άνδρα τραχύ, ορμητικό, χείμαρρο στα λόγια, μ’ αχτένιστα μαλλιά και γένεια, με δέρμα τρομερά ηλιοψημένο από την έρημο της Ιουδαίας, στη ζηλευτή ηλικία των 30 ετών. Ήταν συνομήλικοι. Είδε πως αυτός ο προφήτης ταρακούνησε εκτός από τη σκληρή έρημο και το σκληρότερο ακόμα Μεγάλο Συνέδριο (Σαχενδρίν) των Ιουδαίων.
Εδώ ο Ιωάννης συναισθάνεται την αναξιότητά του και ζητά να λάβει το έλεος και τη χάρη του Ιησού· μπροστά όμως στη θεϊκή επιταγή, σαν Πρόδρομος της παρουσίας Χριστού, ο Ιωάννης βαπτίζει τον αναμάρτητο και θέτοντας τα χέρια του στην κορυφή του Κυρίου, άνοιξαν οι ουρανοί και το «Πνεύμα εν είδει περιστεράς» κατέρχεται και φωνή του Πατρός εξ ουρανού ακούγεται «ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκηκα» (Ματθ. γ’ 17). Ολοφάνερη η τρισυπόστατος θεότης την ώρα εκείνη την ευλογημένη και «ο Ιορδάνης εστράφη προς τα οπίσω».
Τον Ιορδάνη ποταμό πλημμύριζαν καθημερινά άνθρωποι όλων των στρωμάτων για να βαπτιστούν, για ν’ ακούσουν το κήρυγμα και να βρουν τη λύτρωση. Πολλοί πίστευαν πως ήταν ο ίδιος ο Μεσσίας, αλλά ο Ιωάννης με ταπείνωση και υποταγή τους έλεγε ότι ο οπίσω μου ερχόμενος είναι ο Χριστός ο λυτρωτής του κόσμου. Και ο Παύλος διακηρύσσει «επεφάνη η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις…» (Τιτ. β’ 11-13).
Με το βάπτισμα μας υιοθετεί σε τέκνα Θεού. «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε» (Γαλ. γ’ 27) και περιμένει από εμάς να σεβαστούμε το όμορφο και πολύτιμο ένδυμα, το οποίον κατά τη βάπτιση ενεδύθημεν.
* * *
Σήμερα αγιάζονται τα νερά...
Το αλμυρό νερό της θάλασσας γλυκαίνει, τα καράβια αράζουν, ρίχνουν το σταυρό και αγιάζουν τα νερά.
Ο σταυρός πέφτει στις λίμνες, τα ποτάμια, τις δεξαμενές και στέρνες. Πρέπει όλοι να κοινωνήσουν του ύδατος τούτου. Πρέπει όλοι να πάρουν αγίασμα, να το πάνε στο σπίτι, να ραντίσουν τους χώρους του και να φυλάξουν το υπόλοιπο για ώρες δύσκολες και πονεμένες.
Σήμερα όσο κρύο κι αν κάνει, κι όσο παγωμένα είναι τα νερά ο Σταυρός θα ριχτεί και οι κολυμβητές θα πέσουν να τον πιάσουν.
Τα Θεοφάνεια ή Επιφάνεια είναι τρανή γιορτή και παλαιά. Τους τέσσερις πρώτους αιώνες συνεορτάζονταν με τα Χριστούγεννα. Επί πάπα Ιουλίου (336-352) ύστερα από έρευνες των αρχείων της Ρώμης και αφού μελετήθηκε «το δόγμα που εξήλθε παρά Καίσαρος Αυγούστου απογράφεσθαι πάσαν την οικουμένην…» ύστερα από υπολογισμούς πάνω στα χωρία της Γραφής, διαπιστώθηκε το ακριβές της ημερομηνίας και χώρισαν οι δυο μεγάλες Δεσποτικές Γιορτές.
Σήμερα τα πάντα έχουν όψη γιορτινή, η φύση χαμογελά, ο ουρανός γίνεται πιο γαλανός και του ήλιου το φιλί ακόμα πιο ζεστό. Λουλούδια ανθίζουν μέσ’ στη βαρυχειμωνιά.
«Σήμερον των υδάτων αγιάζεται η φύσις», «τα σύμπαντα σήμερον αγαλλιάσθω» και τούτο γιατί «Χριστός εφάνη εν Ιορδάνη».
Γράφει: Βασιλεία Μίχου
ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ