Παραμονές των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας παρατηρήσαμε αρκετούς Βορειοηπειρώτες να υποστηρίζουν ανοικτά τον πρώην Υπουργό Πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά για τη διεκδίκηση της προεδρίας της.
Η υποστήριξη αυτή ήταν έμπρακτη, από απλή παρουσία σε συγκεντρώσεις με ανάρτηση πανό που ανέγραφε «Η Βόρειος Ήπειρος δεν ξεχνά και στηρίζει Σαμαρά», μέχρι κινητοποίηση για προώθηση της υποψηφιότητας του Μεσσήνιου πολιτικού, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χαρακτηρίσουν την επικράτηση του ως «εθνικό ζήτημα».
Αλήθεια όμως, τι ακριβώς δεν ξεχνά η Βόρειος Ήπειρος;
Προφανώς κάποιοι θυμούνται την επίσκεψη του κ. Σαμαρά ως Υπουργού Εξωτερικών επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, στη Δερβιτσάνη Αργυροκάστρου τον Οκτώβριο του 1990 και την ελπίδα που έδωσε αυτή στον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό λίγο πριν καταρρεύσει οριστικά το κομμουνιστικό καθεστώς στην Αλβανία. Ίσως να θυμούνται και κάποιες δηλώσεις τότε ή θέσεις ως αρχηγού της Πολιτικής Άνοιξης.
Φαίνεται όμως πως κάποιοι ξεχνούν ή αγνοούν βασικά πράγματα από τα (μη) έργα του.
Αυτό τον μήνα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την επικύρωση από τη Βουλή των Ελλήνων της Σύνδεσης και Σταθεροποίησης της Αλβανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τότε τα δύο μεγάλα κόμματα ψήφισαν υπέρ και ο κ. Σαμαράς δεν εμφανίστηκε πουθενά ώστε να υπερασπιστεί το αίτημα της βορειοηπειρωτικής κοινότητας για αναβολή της διαδικασίας εώς ότου γίνουν πλήρως σεβαστά τα δικαιώματα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.
Όσοι έδωσαν συγχωροχάρτι στην Αλβανία υποστήριξαν αφελώς ότι η γειτονική χώρα θα αναγκαστεί να σεβαστεί ακόμα περισσότερο τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου, ως υπό ένταξη στην Ε.Ε. μέλος. Δυστυχώς η πλειοψηφία των πολιτικών αρνείται να διδαχθεί από την πρόσφατη ιστορία.
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στις αρχές της δεκαετίας ’90 τότε που ο κ. Σάμαρας ως Υπουργός Εξωτερικών είχε τη μεγάλη ευκαιρία να γράψει το όνομα του με χρυσά γράμματα στην βορειοηπειρωτική ιστορία.
Για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να μάθουν οι νεώτεροι, παραθέτουμε αυτούσιες τις δηλώσεις του μακαριστού Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, του μεγάλου αυτού ηγέτη του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, όπου στηλιτεύεται η απόφαση του τότε επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας να ψηφίσει υπέρ της ένταξης της Αλβανίας στη ΔΑΣΕ (σημερινό ΟΑΣΕ) και ο καθένας ας κάνει την κριτική του. Το σίγουρο είναι ότι οι θέσεις και εκτιμήσεις του αείμνηστου ιεράρχη παραμένουν επίκαιρες:
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΟΝΙΤΣΗΣ
ΔΗΛΩΣΕΙΣ
δια την ένταξιν της Αλβανίας εις την ΔΑΣΕ
(20.6.1991)
Η ομόφωνος ένταξις της Αλβανίας εις την ΔΑΣΕ αποτελεί νίκην μεν και θρίαμβον της αλβανικής διπλωματίας και προπαγάνδας, αποτυχίαν δε οικτράν της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Ουδέποτε, φρονούμεν, οι συνθήκες προς προώθησιν του Βορειοηπειρωτικού ήσαν τόσον ευνοϊκές όσον σήμερα, που όχι μόνον κατέρρευσε το μαρξιστικόν αλβανικό καθεστώς, αλλά και η κατάστασις συνεχίζει να είναι χαώδης εις Αλβανίαν. Και όμως αυτές οι τελευταίες εξελίξεις – οι όντως κοσμογονικές και, όπως είπαμε, λίαν ευνοϊκές δια το Βορειοηπειρωτικό Θέμα – παρέρχονται ανεκμετάλλευτες. Δι αυτό και οι ίδιοι οι Αλβανοί γελούν εις βάρος μας...
Ναι! Είναι καιρός να το πούμε. Αν το ΠΑΣΟΚ αμνήστευσε τα εγκλήματα της Αλβανίας, τόσον με την μονομερή άρση του εμπολέμου το 1987, όσον και με την αποχήν της Ελλάδος το 1988, από το Οικονομικόν και Κοινωνικόν Συμβούλιον του ΟΗΕ, εις Νέαν Υόρκην, η σημερινή κυβέρνησις της «Νέας Δημοκρατίας», με την ατολμία της να διαπραγματευθή την άρσιν του εμπολέμου, την οποίαν όμως υπεσχέθη προεκλογικά, με την δειλίαν της να προσφύγη εις τους τέσσαρες υπουργούς εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων και με την χθεσινή συγκατάθεσιν της να ενταχθή η Αλβανία εις την ΔΑΣΕ, όχι μόνον επιβραβεύει τα εγκλήματα του αλβανικού καθεστώτος, αλλά – τολμούμε να το πούμε – θυσιάζει τα απαράγραπτα δίκαια του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου, εν αντιθέσει με την καταρρέουσαν Αλβανίαν, η οποία συνεχίζει να διεκδική Κοσσυφοπέδι και... Τσαμουριά!
Το υποστηριζόμενον από τον κ. Σαμαράν ότι τώρα θα ελέγχωμε την Αλβανία και θα την υποχρεώσουμε στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι αστείον και αποδεικνύει άγνοιαν της αλβανικής πονηρίας, η οποία ουδέποτε εσεβάσθη τις υποσχέσεις της.
Τα ίδια υπεστήριζε και το ΠΑΣΟΚ το 1987, όταν έκαμε την μονομερή άρσιν του εμπολέμου. Και όμως, η Αλβανία τίποτε δεν εσεβάσθη από τότε μέχρι τώρα.
Αλλά, εν τοιαύτη περιπτώσει, αν δηλαδή ο τρόπος αυτός είναι ενδεδειγμένος, διατί δεν συναινούμε εις το να ενταχθή και η Τουρκία στην ΕΟΚ, δια να ελέγχωμε και αυτήν εκ των έσω;
Διατί δύο μέτρα και δύο σταθμά, Κύριε Υπουργέ;
Κύριε Πρωθυπουργέ και Κύριε Σαμαρά,
Είμεθα υποχρεωμένοι να σας πούμε ότι και ημείς προσωπικώς, αλλά και οι χιλιάδες των Ελλήνων, που τόσα περιμέναμε από την Κυβέρνησι σας, αισθανόμεθα απογοητευμένοι από τους μέχρι τούδε χειρισμούς σας για το Βορειοηπειρωτικό. Ασφαλώς δε απογοητευμένος, αλλά και προδομένος θα αισθάνεται και ο υπόδουλος Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου.
Δυστυχώς, τα ολέθρια εθνικά σφάλματα του παρελθόντος και οι τόσες «χαμένες πατρίδες» ουδέν μας εδίδαξαν...
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ
Άρθρο του Θοδωρή Ασβεστόπουλου στο περιοδικό ΑΠΟΔΡΑΣΗ (Ιανουάριος 2010)