Σε προηγούμενη εργασία μου κατέληγα, μεταξύ άλλων: «Συμπερασματικά, λοιπόν, το θέμα των πρώην Μουσουλμάνων Τσάμηδων και νυν Αλβανοτσάμηδων είναι από την άλλη πλευρά «υπαρκτό» και προκλητικό σε κάθε διδομένη ή προκαλουμένη ευκαιρία. Ύστερα μάλιστα, από την πρόσφατη ψήφιση και ισχύν του πολλαπλώς επικριθέντος Νόμου Περί Ιθαγενείας κλπ., ανοίγουν διάπλατα οι θύρες αποκτήσεως και της γνωστής αφαιρεθείσας ιθαγενείας και των εν λόγω Αλβανοτσάμηδων για τα περαιτέρω προς διεκδίκηση των παραλόγων και παρανόμων «οραμάτων» τους για επάνοδον στον τόπον του εγκλήματός των, για διεκδίκηση των διαφυγόντων κερδών τους για τις νομίμως δημευθείσες περιουσίες των».
Ευελπιστούμε όμως ότι η Πολιτεία μας θα επισημάνει εγκαίρως τους κινδύνους αυτούς και θα τους αντιμετωπίσει δεόντως. Εμείς, πάντως, θα συνεχίζουμε να παρακολουθούμε το θέμα, όπως και πρότερον, επισημαίνοντες και κάθε τυχόν απευκταίον.
Δύο πρόσφατα όμως, ενδεικτικά γεγονότα, δικαιώνουν, δυστυχώς και πάλι τους εκφρασθέντες ανωτέρω φόβους: α) (εφ. «ΕΘΝΟΣ», 18.6.10): «Ένα νέο πρόβλημα θα έχει ν’ αντιμετωπίσει η χώρα μας και αφορά τους λεγόμενους «Τσάμηδες». Με τη στήριξη της Αλβανικής Κυβ/σεως και με τη νομική στήριξη μεγάλου Βρετανικού δικηγορικού Γραφείου, Οργανώσεις «Τσάμηδων» ετοιμάζονται για μαζικές προσφυγές εναντίον της Ελλάδας, με στόχο αυτές να οδηγηθούν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με αίτημα κυρίως την απόδοση ιθαγένειας και διεκδίκηση επιστροφής περιουσιών.
Αντί, λοιπόν, το ΥΠΕΞ να εξηγήσει στην Αλβανική Κυβ/ση ότι η υπόθαλψη τέτοιων ζητημάτων, θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου στις Ελληνοαλβανικές θέσεις, αλλά και να προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο, κάνει άλλη επιλογή: Δεν κάνει απολύτως τίποτα… Ν.Μ.».
Και για μεν την δικαίωση της Ελλάδος για την αρχική στέρηση της ιθαγενείας επιβεβαίωσε και η Αλβανική πλευρά, η οποία τους έδωσε την Αλβανική τοιαύτην από το 1953, αποκληθέντας πλέον ως Αλβανοτσάμηδες. Για επιδιωκουμένην όμως απ’ αυτούς επανάκτησή της, την προσφέρει ήδη η νυν Ελληνική Κυβέρνηση, με τον ψηφισθέντα – παρά το ότι πολλαπλώς επεκρίθη – Περί Ιθαγενείας κλπ. Νόμο!
Τουλάχιστον, ας προετοιμασθεί δεόντως, να υποστηρίξει ότι οι Μουσουλμάνοι αυτοί Τσάμηδες δεν δικαιούνται τούτο, διότι αμετακλήτως κατεδικάσθησαν ήδη, ως «συνεργασθέντες και εγκληματίες οι ίδιοι πολέμου».
β) (εφ. «Πρωινός Λόγος» Ιωάννινα, 29.6.10). «Νέα πρόκληση κατά της Ελλάδος – Την δήθεν …γενοκτονίαν τους τίμησαν χθες οι (Μουσουλμάνοι) Τσάμηδες»!
Συγκεκριμένα, με την ευκαιρία της δήθεν «επετείου των σφαγιασθέντων (Μουσ/νων) Τσάμηδων από τους Έλληνες» (27 Ιουνίου) και φέτος οργάνωσαν εκδηλώσεις στους Αγίους Σαράντα, με πορεία προς τη Σαγιάδα των Ελληνοαλβανικών συνόρων, συνοδευόμενες και με συνθήματα ανθελληνικά και προκλητικά, όπως υπέρ της «Μεγάλης Αλβανίας» - συμπεριλαμβανομένης και της Τσαμουριάς, που την επεκτείνουν μέχρι και την Πρέβεζα, διεκδικώντας τις περιουσίες τους και αποζημιώσεις για «διαφυγόντα κέρδη» απ’ αυτές, καθώς και επιστροφή τους εκεί στον τόπο του εγκλήματός τους.
Το δε λυπηρό και εξοργιστικό είναι, ότι αυτές οι εκδηλώσεις υποστηρίζονται και από τον εκεί Αλβανό Δήμαρχο, καθώς και με την ανοχή – το λιγότερο – και της Κυβ/σεως Σαλί Μπερίσα, ακόμα και με άλλους Αλβανούς Εθνικιστές, μέχρι και του Κοσόβου!
Είναι όμως αυταπόδεικτο, ότι πρόκειται περί του αντιθέτου από την λεγομένην «X.I.L.I.A.», είδος Αυτοδιοικήσεως, που τους παρεχώρησαν οι Κατακτητές κατά την Κατοχή, με την οποία διέπραξαν οι ίδιοι ή και με τη συνεργασία των Κατακτητών, σωστή Γενοκτονία κατά των Χριστιανών συγκατοίκων τους, εξ αιτίας της οποίας και κατέφυγαν μαζί με τους Κατακτητές, με τις γνωστές περαιτέρω εις βάρος των αμετάκλητες συνέπειες.
Για όλα, λοιπόν, τα ανωτέρω εναπόκειται πλέον και στην Ελληνική Κυβέρνηση για την έγκαιρη και έγκυρη αντιμετώπιση, αλλά εμπράκτως και όχι με λόγια, που οδηγούν, ως συνήθως, στην Εθνικώς επιζήμια υποχώρηση, όπως συμβαίνει και στα λοιπά Εθνικά Θέματά μας. Μη λησμονούμε ότι κάποιοι επεκτατικοί Γείτονές μας, εκμεταλλεύονται τέτοιες ευκαιρίες αδυναμιών μας, όπως συμβαίνει κατ’ αυτάς στο Βόρειο Αιγαίο και εντός «της Υφαλοκρηπίδος των νησιών μας, και άλλα τοιαύτα»!
Του ΑΠ. Π. ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ
ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ