Στις 13 Ιουλίου 2010, σε ηλικία 71 χρόνων, έπαψε να πάλει η καρδιά του ανθρώπου, του επιστήμονα του συγγραφέα βιβλίων και φιλόσοφου Αχιλλέα Μπότη, από το Βουλιαράτι Άνω Δερόπολης. Η οικογένεια και οι συγγενείς του έχασαν τον ακριβό τους άνθρωπο. Μια απώλεια που δεν αντικαθίσταται πλέον γι΄αυτό και αποχτά χώρο η παρηγοριά. Εμείς, η κοινότητα των Ελλήνων μείναμε πιο φτωχοί και είμαστε στη φτώχεια μας απαρηγόρητοι. Απαρηγόρητοι διότι χάσαμε μια από τις πιο γνωστές, πιο μορφωμένες και δυνατές προσωπικότητες. Απαρηγόρητοι διότι δεν ξέρουμε να τιμήσομε ούτε την ύστατη στιγμή έναν από τους ελάχιστους διανοούμενους του χώρου μας. Συνεπώς δεν είναι ότι απλώς φτωχύναμε, αλλά δείξαμε το μεγαλείο της φτώχειας μας.
Τέτοιες συμφορές, διότι περί αυτού πρόκειται, χρησιμεύουν σε μια κοινότητα ως η φυσιολογική αιτία και σημαντική προϋπόθεση γεφύρωσης όποιας διαφωνίας. Τόσο το περισσότερο σε εθνικό επίπεδο και σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς. Τέτοια όμως γεγονότα μπορούν να διαδραματίσουν άνθρωποι διανοούμενοι σαν ο Μπότης . Αυτοί, ένας μετά τον άλλον, φεύγουν…. ανεπιστρεπτί Ο Αχιλλέας, από καιρό είχε διαπιστώσει την μικρούτσικη εμβέλεια των πολιτικών μας στα εθνικά θέματα και τους είχε αγνοήσει. Πίστευε όμως ότι με το επάγγέλμά του, το οποίο είχε μετατρέψει σε λειτούργημα στην υπηρεσία του ανθρώπου, θα συνέφερνε πολλά στην ιατρική. Εκείνοι, επιδίωξαν να τον μειώσουν καπηλευόμενοι «το ανάστημα» του πολιτικού καμωμένο από χρήμα και βρεγμένο πυλό. Ο Αχιλλέας με το έργο του δεν άνηκε σ΄ αυτή την ασθενή κοινωνία μας. Ευτυχώς δεν έκανε το λάθος να νιώσει περιττός και ακατανόητος, με αποτέλεσμα να αυτόεξαιρεθεί ή αποβληθεί. Ήταν ο άνθρωπος που συμπονούσε τον συνάνθρωπο και την υγεία του. Ήταν ο επιστήμονας που ήθελε και έδωσε μια νέα διάσταση στην ιατρική. Συνδύασε την ακαδημαϊκή με την εναλλακτική ιατρική. Αυτό είναι το μέλλον της ιατρικής. Θα επιτευχθεί όταν τουλάχιστον η τάξη των ιατρών θα λειτουργούν έστω και ελάχιστα,- τρισδιάστατα,- όπως ο Μπότης. Η φιλοσοφία της ιατρικής του ήταν η εξασφάλιση της ισορροπίας στη φύση στον ίδιο τον άνθρωπο, που ισοδυναμεί με τη διαλεκτική της ανωτερότητας του πνεύματος σε σχέση με το σώμα. Δεν μπορείς να τον ταυτίσεις με τη λαϊκή ιατρική. Τόσο το χειρότερο με δεισιδαιμονίες. Αλίμονο…. Αξιοποίησε τη λαϊκή σοφία στην ιατρική από τη δική του επιστημονική και φιλοσοφική θέση. Δεν ξεκινούσε απλώς από την ανάγκη εξασφάλισης βιολογικών φαρμάκων, αλλά από την «μεταφορά» των δυνατοτήτων της φύσης σε «συμπυκνωμένη μορφή» στην εξασφάλιση της ίδιας σταθερής ισορροπίας στην ανθρώπινη υγεία. Ο Μπότης είναι αλήθεια ότι έκανε τη διάγνωση στο ασθενή του χωρίς την ανάγκη των βιοχημικών αναλύσεων. Το πετύχαινε αυτό όχι απλώς λόγω της εμπειρικής παθολογίας από χιλιάδες περιπτώσεις. Αλλά διότι είχε την ικανότητα να επικοινωνήσει με την ουσία της ψυχοσύνθεσης του ασθενή, την άλλη ανθρώπινη διάσταση, την ουσιαστική, την οποία ένας απλός άνθρωπος δεν μπορεί να την διαβάζει, δεν μπορεί να την γνωρίζει δεν μπορεί να τη χρησιμοποιήσει παρά μόνο εμπειρικά, ή βάση δογμάτων και δογματικών κλισέ. Εδώ έβρισκε το κουράγιο να αντιταχτεί στο καθεστώς και να μη φοβάται τα δεινά του Εργάζονταν μόνος όχι απλώς διότι δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν και άλλοι ιατροί που να εργάζονται ακούραστα μέρα και νύχτα, όχι γιατί δεν υπάρχουν μελετηροί ιατροί όπως αυτός. Αλλά επειδή, σπανίζουν εκείνοι σαν και αυτός που να μπορούν να ξεκινούν για την αντιμετώπιση της ασθένειας από την ανθρώπινη ουσία που είναι το πνεύμα για να καταλήγουν μέσω των φαρμάκων στις σωματικές ασθένειες. Εδώ έγκειται η σπάνια αξία του έργου του, η φιλοσοφική διάσταση του επιστημονικού ιατρικού του έργου. Το ένα εκατομμύριο ασθενείς που εξέτασε και νοσήλευσε, μιλάει περισσότερο για την ανθρώπινη διάσταση του ιατρού Αχιλλέα Μπότη. Το ό, τι κατάφερε να προκαλέσει την επιστήμη στην αντιμετώπιση της ανίατης ασθένειας του, λέει πολλά. Είχε καταλάβει όμως πως τα είχε βάλλει με το θεό και επειδή «είχε τη δυνατότητα» να επικοινωνούσε μαζί του, γνώριζε ότι εκείνος έπρεπε να νικήσει. Είναι η λογική της ισορροπίας της φύσης μέρος της οποίας είναι και ο άνθρωπος… και ο Μπότης. Το έργο που μας άφησε πίσω του απλώς μπορεί να καταγραφτεί. Σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορεί να εφαρμοστεί … Τουλάχιστον να κατανοηθεί. Ώρα καλή φίλε Αχιλλέα!. Δρ. Παναγιώτης Μπάρκας