Η πλέον αναμφισβήτητη για την Ελληνικότητα περιοχή της Β. Ηπείρου, η οποία, παρά την αντίθετη πολεμική, επιβεβαιώνεται και με την επιλογή Έλληνος Δημάρχου, παρά τις πλέον απίθανες αμφισβητήσεις και διώξεις που δέχεται, κατά τους τελευταίους υπέστη δύο εισέτι, μέχρι και αιματηρά πλήγματα:
Το πρώτο αφορά το θέμα της Εκπαιδεύσεως, την προετοιμασία δηλ. για τη διαιώνιση της Ελληνοχριστιανικής ταυτότητος των νέων γενεών δια των σχολείων και των διδασκάλων. Και το δεύτερο την αποτρόπαια δολοφονία του ατυχούς 37χρονου στη Χιμάρα.
• Περί το τέλος του παρελθόντος Μαΐου και πριν ακόμη λήξει το Σχολικό έτος, ύστερα από εντολές, και με πολλές παλινωδίες, της Αστυνομίας Αυλώνος, απελύθησαν και εξεδιώχθησαν, κυριολεκτικά, ως «κοινοί εγκληματίες», οι επτά Ελλαδικοί Δάσκαλοι του Σχολείου της Χιμάρας, διότι, δήθεν, «ειργάζοντο παρανόμως», παρά το γεγονός, ότι ήτο αναγνωρισμένοι εκατέρωθεν, καθ’ όλο το μέχρι τότε σχολικό χρόνο. Και το προκλητηρικώτερον είναι ότι τους εζητήθη να υπογράψουν και σχετική δήλωση, την οποία -με περίεργη σχετική σύσταση και της Ελληνικής Πρεσβείας- υπέγραψαν οι πέντε από τους επτά, οι οποίοι και αυτοί εκέρδισαν παράταση μόνον μιας περίπου εβδομάδος!
• Ύστερα από τόσα έκτροπα στη Χιμάρα, αφού επακολούθησε και το στυγερό έγκλημα του Αριστοτέλη Γκούμα του Ηλία, μόλις 37 ετών, εδέησε να ξυπνήσει «η Ελληνική Κυβέρνηση και ν’ αντιδράσει δεόντως για την ανθελληνική στάση κάποιων Αλβανικών Αρχών και του παρακράτους των έναντι των ΒΗπειρωτών, καταδικάζοντας το γεγοός ως εγκληματική ενέργεια, με όλα τα παρεπόμενα. Εύχομαι να μη μείνει μόνο στις δηλώσεις αυτές, οι οποίες, αλλοιώς, σύντομα θα ξεχασθούν, με τις συνήθεις επιπτώσεις από την άλλη πλευρά εις βάρος του εναπομείναντος εκεί ΒΗπειρωτικού Ελληνισμού! Ανάλογη ήτο και η ανταπόκριση των Μέσων Ενηρώσεως.
Συγκεκριμένα επί του προκειμένου, από τις 9.8.10 ομάδες Αλβανών στη Χιμάρα προκαλούσαν επεισόδια κατά των Χιμαριωτών, ακόμη και σε καταστήματα, επειδή ομιλούσαν Ελληνικά (τη μητρική τους Γλώσσα). Οι κάτοικοι διεμαρτυρήθησαν και στον Αλβανό Αστυνομικό Δ/ντή του εκεί Τμήματος, ο οποίος, μαζί και με ομοϊδεάτες άνδρες του, αρνήθηκε να δεχθεί σχετική μήνυση και τους απέπεμπψε.
Εν τω μεταξύ κάποιοι από τις ανωτέρω ομάδες εισήλθαν σε κατάστημα, όπου ευρίσκετο και το υποψήφιο θύμα, και τους απαγόρευαν να μιλούν Ελληνικά. Εκείνοι το αρνήθηκαν και τους απώθησαν έξω. Αυτοί αντέδρασαν με άγρια ξυλοκοπήματα και εξευτελιστικά υβρεολόγια, που ανάγκασαν τον Αριστοτέλη να απομακρυνθεί προκειμένου να σωθεί. Οι αιμοσταγείς όμως δολοφόνοι τον ανακάλυψαν, τον δολοφόνησαν αγρίως και, σαν να μην έφθανε αυτό, προέβησαν και στην πιο πρωτοφανή, αποτρόπαια και ασεβή πράξη: Διήλθαν με αυτοκίνητό τουςεπί του θύματός τους, που ευρίσκετο επί του δικύκλου του, προφανώς, και προς «παραπλάνηση» αρχικά του κοινού προς ψευδοαιτιολόγηση του εγκλήματος, ως «αυτοκινητιστικού δυστυχήματος», το οποίον χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τα Αλβανικά Μέσα Ενημέρωσης! Επακολούθησε, όμως, επίσημη Ανακοίνωση από τον ίδιο τον Αλβανό Πρωθυπουργό, κ. Μπερίσα, ο οποίος καταδικάζει απερίφραστα την πράξη ως εγκληματική κατά της Ελληνικής Μειονότητας, αναγνωρίζοντας και το «δίγλωσσο» αυτής.
Καταδικάσθηκε, επίσης, το θλιβερό αυτό γεγονός και από τον Αρχιεπίσκοπο, Μακαρ. κ. Αναστάσιο, με την ελπίδα, φυσικά, και την ευχή -όπως όλων μας- ότι δεν πρέπει να διασαλεύσει την ειρηνική συμβίωση του Αλβανικού Λαού στο σύνολό του, για την οποία τόσο πολύ συνέβαλε και συμβάλλει ο ίδιος!
Οπωσδήποτε, όμως, εξαρτάται τούτο κατ’ εξοχήν από την Αλβανική πλευρά, που προκάλεσε και το ανωτέρω θλιβερό επεισόδιο, αποκορύφωμα, άλλωστε, και προγενεστέρων αναλόγων, όπως και οι «ξενόφερτοι» στη Δίβη και αλλαχού, οι οποίοι «απειλούν, ληστεύουν και τρομοκρατούν», και μάλιστα, «επί ολόκληρες ημέρες μεγαλοφώνως τραγουδούσαν «σ’ αγαπώ Τσαμουριά»! (Εφημ., «Λαϊκό Βήμα», Αργ/στρο, 15-31.7.10, 1-2).
Αυτό, τέλος, το «ακραίο εθνικιστικό κλίμα στην Αλβανία», το προβάλλει σαφέστατα ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Σταύρος Τζίμας σε ολοσέλιδό κείμενό του (Καθ/νή, 17.8.1, 3).
Είναι, πάντως αυτό και αποτέλεσμα της συνήθους ανοχής και υποχωρητικότητος εκ μέρους της Ελληνικής πλευράς, διότι, όπως συχνά επαναλαμβάνουμε, δυνατόν να θεωρείται τούτο και «αδυναμία» μας, όταν δεν αντιδρούμε δεόντως σε κάθε εις βάρος μας πρόκληση!
➤ Του ΑΠ. Π. ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ
πρωινός Λόγος