Συμπλήρωσε δέκα χρόνια διακονίας
Με ιεροπρέπεια εορτάστηκε η επέτειος ενθρόνισης του Μητροπολίτη Βερατίου
Προβολή των έργων του μέσα από ομιλίες και σλάιτς
Πριν δέκα χρόνια ο Μητροπολίτης Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης Ιγνάτιος ενθρονίστηκε, μετά την εκλογή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και την Παρασκευή που μας πέρασε εόρτασε την επέτειο αυτή.
Ανοίχτηκε στην ποιμαντική διακονία της Μητροπόλεώς του, έχοντας την απεριόριστη στήριξη και την πολύτιμη βοήθεια του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, δίχως δείλιασμα και φόβο στην καρδιά. Προχώρησε στο πέλαγος των δυσκολιών, νιώθοντας ότι τον κρατούν του Πλάστη και Πατέρα του η γαλανή αγκαλιά και τα σταθερά χέρια του κ. Αναστασίου. Όταν τα έργα μιλούν, τα λόγια δεν προσφέρουν τίποτε παραπάνω από το να περιγράψουν αυτά τα έργα. Μόνο την γλώσσα των έργων εννοούν στην εποχή μας οι άνθρωποι. Τα έργα του κ. Ιγνατίου προβλήθηκαν τόσο σε έκθεση φωτογραφίας στο ξενοδοχείο όπου παρατέθηκε η δεξίωση, όσο και σε σλάϊτς από τους νέους της Μητρόπολης, αλλά τα απαρίθμησε και ο ίδιος στην ομιλία του.
Και προβλήθηκαν τα έργα του όχι από λόγους κενοδοξίας, αλλά για λόγους ενημέρωσης. Για λόγους απολογητικούς σε όσους τον εμπιστεύονται, οι οποίοι πρέπει να γνωρίζουν ότι η εμπιστοσύνη τους μετατρέπεται σε έργο. Άλλωστε μέσα στην σκέψη του κ. Ιγνατίου στριφογυρίζει διαρκώς ο λόγος του οσίου Νείλου: «Να χαίρεσαι όταν κάνεις το καλό. Αλλά να μην υπερηφανεύεσαι, μη τυχόν και ναυαγήσεις μέσα στο λιμάνι».
Με σύνθημά του προς τους Αλβανούς: ό, τι και αν είστε εμείς σας αγαπάμε, «δημιούργησε ελπίδα στον πονεμένο λαό», όπως τόνισε χαρακτηριστικά στο εόρτιο γεύμα ο Αντιδήμαρχος Μπερατίου (ως εκπρόσωπος της Δημοτικής Αρχής). Τι ωραίος λόγος είναι αυτός! Δημιούργησε ελπίδα, γιατί έκανε να χτυπήσει η αγάπη του Θεού στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι δοσμένος ολοκηρωτικά στην αγάπη. Στο έλεος. Στέκεται σαν ένας Σίμωνας Κυρηναίος και ένας «παρεστώς» σ’ όποιον αναστενάζει. Σ’ όποιον παλεύει για να σταθεί όρθιος.
Στην πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία (στον ναό του αγίου Σπυρίδωνα) ιερούργησαν, εκτός από τον κ. Ιγνάτιο, ο Μητροπολίτης Κορυτσάς Ιωάννης, ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Δημήτριος και ο Βοηθός Επίσκοπος Κρούγιας Αντώνιος, συμπαραστατούμενοι από κληρικούς (αρχιμανδρίτες και ιερείς). Από την Ελλάδα συμμετείχε ο ιερομόναχος Νεκτάριος (αδελφός της Μονής Σεραφείμ στον Πρόδρομο Βοιωτίας). Πρόκειται για έναν μοναχό που ξεχωρίζει, γιατί έχει την προσευχή στα χείλη. Την χαρά στην ψυχή. Και το πνεύμα ταπεινώσεως μέσα του.
Στο τέλος της κατανυκτικής Θείας Λειτουργίας μίλησαν ο Μητροπολίτης Ιωάννης, ο Μητροπολίτης Δημήτριος, ο Βοηθός Επίσκοπος Αντώνιος και ο εφημέριος του ναού.
Ο Μητροπολίτης Ιωάννης, ο Βοηθός Επίσκοπος Αντώνιος και ο εφημέριος του ναού επεσήμαναν ότι σ’ αυτή την επέτειο, αλλά και πάντα λόγια ευχαριστήρια και μόνο ευχαριστήρια ανήκουν στον κ. Ιγνάτιο, καθώς, σε αγαστή συνεργασία με τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, παρουσιάζει έργα αυταπάρνησης και φιλανθρωπίας. Τα έργα του αυτά δεν είναι μόνο αίτημα των αναγκών και απαίτηση του κ. Αναστασίου. Είναι πρωτίστως θέλημα του Θεού και ρητή εντολή.
Ο Μητροπολίτης Δημήτριος στην προσφώνησή του ανέφερε μεταξύ άλλων ότι «στην δεκαετία που πέρασε εργασθήκατε μετά ζήλου πνευματικού και οδηγήσατε τον λαό του Θεού στον δρόμο της σωτηρίας. Αποτελέσατε το δεύτερο μέλος της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας μας και συνοδοιπορήσατε με τον Μακαριώτατο στο μεγάλο έργο της ανασυγκροτήσεως της Εκκλησίας μας. Στην πρώτη αυτή δεκαετία με την μεγάλη συμπαράσταση που σας έδειξε ο Μακαριώτατος, θεμελιώσατε το πνευματικό έργο σας επάνω σε βάσεις αμετακίνητες και πνευματικές».
Οι Μητροπολίτες του προσέφεραν αναμνηστικά δώρα, αλλά και τα κορίτσια της κατασκήνωσης της Αυλώνας του έδωσαν, σαν έκφραση του ευχαριστώ τους, ανθοδέσμες.
Μετά την Θεία Λειτουργία ο κ. Ιγνάτιος δέχθηκε στην Μητρόπολη ευχές από τους Μητροπολίτες, τον Βοηθό Επίσκοπο, κληρικούς, τις αρχές της πόλης, πιστούς, τα κορίτσια της κατασκήνωσης της Αυλώνας κ. ά. Ακολούθησε το εόρτιο γεύμα, όπου παρακάθησε πλήθος ατόμων.
Η πολύπλευρη προσφορά του κ. Ιγνατίου, όπως ομολογήθηκε και από όσους πήραν τον λόγο στην διάρκεια της δεξίωσης, ανακουφίζει την τοπική κοινωνία, ενθαρρύνει τους ανθρώπους και τους ωθεί με δύναμη προς τα άνω, προς μια ζωή περισσότερο πνευματική, περισσότερο ανθρώπινη.
Το αξιοθαύμαστο είναι ότι ο κ. Ιγνάτιος δεν πιστεύει πως συντελεί κάτι μεγάλο.
Την οφειλή μας προσπαθούμε να ξεπληρώνουμε, λέει. Την οφειλή της αγάπης προς τον πλησίον, κοινό χρέος όλων μας. Απλά «ο οφείλομεν ποιήσαι, πεποιήκαμεν».
Νομίζουμε ότι στην πράξη ο κ. Ιγνάτιος εφαρμόζει χωρίς αμφιταλαντεύσεις τα λόγια του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: «Το πιο θεϊκό πράγμα που διαθέτει ο άνθρωπος είναι το να ευεργετεί. Το να κάνει το καλό. Μπορείς να γίνεις θεός, χωρίς να κοπιάσεις καθόλου. Μην χάσεις την ευκαιρία της θεώσεως που σου δίνεται μέσα από την άσκηση της αγάπης».
Πηγη Π.Λ.