«Ο Θεός και ο γείτονας» στην πράξη
Έλληνες γιατροί χάρισαν το φως σε 8χρονη Αλβανίδα
Την ευγνωμοσύνη του εκφράζει μέσω του «Π.Λ.» ο πατέρας της
Μπήκε δειλά - δειλά στα γραφεία της εφημερίδας. Φανερά ταλαιπωρημένος, αλλά με μια αίσθηση χαράς αποτυπωμένη στο πρόσωπο και, κρατώντας μια νάιλον σακούλα με χαρτιά και εφημερίδες, κάθισε ασθμαίνοντας στην καρέκλα. Πρόκειται για τον Έμμοντ Αλίαϊ από την Μαλακάστρα της Αλβανίας.
Με συγκινημένη φωνή, άρχισε σιγά - σιγά να ξετυλίγει σε σπασμένα ελληνικά τον λόγο της επίσκεψής του.
Ο Έντμοντ έχει μια 8χρονη κόρη, την Πρανβέρα. Η μικρούλα κινδύνευε να χάσει το φως της και, όπως λέει δακρυσμένος ο πατέρας της, «το σκοτάδι κόντευε να της αρπάξει τα όνειρα». Όμως η κορούλα του γλίτωσε. Την πήρε στην πλάτη του ο ανήσυχος γονιός και πέρασε παράνομα τα σύνορα της Ελλάδας. Για να γιατρέψει το σπλάχνο του. Για να τη δει να βλέπει καθαρά.
Και εξομολογείται: «Πέρασα πολλές δυσκολίες, όμως βρήκα στον ελληνικό λαό, στον δημοκρατικό λαό του Ομήρου, που ξέρει τι σημαίνει παιδί, που ξέρει τι σημαίνει φως, την απεριόριστη αγάπη και συμπαράστασή του».
Ήρθε στην εφημερίδα για να ευχαριστήσει πολλούς ανθρώπους που τον στήριξαν. Και νιώσαμε έκπληξη όταν μας το είπε, γιατί μέχρι τώρα χιλιάδες Αλβανοί σώθηκαν από προβλήματα υγείας σε νοσοκομεία της Ελλάδας. Κανείς όμως δεν ευχαρίστησε δημόσια όσους τον βοήθησαν.
Και ήρθαν στο μυαλό μας τα ευαγελικά λόγια. Είπε ο Ιησούς. Εγώ θεράπευσα δέκα. Μόνο ένας έτρεξε να με ευχαριστήσει. Οι άλλοι εννέα πού είναι;
Ο Έμμοντ εκφράζεται με τα θερμότερα λόγια για τον γιατρό Αλέξανδρο Χαρώνη. «Ο γιατρός της κλινικής ATHENSVISION SIGRU των Αθηνών Αλέξανδρος Χαρώνης, έβγαλε την κόρη μου από το βασίλειο του σκότους. Αυτός και η σύζυγός του Μαρία έγιναν για την Πρανβέρα μας (που το όνομά της στα ελληνικά σημαίνει άνοιξη), μια δεύτερη άνοιξη, δεύτεροι γονείς της. Να μιλήσεις γι’ αυτό το γιατρό δεν είναι τόσο εύκολο και απλό. Και αυτό γιατί νιώθω μια ατελείωτη ηθική υποχρέωση απέναντί του και επιθυμώ, αλλά δεν μπορώ, να ξεδιπλώσω τις αξίες του, τον μεγάλο ψυχικό του κόσμο, την αφοσίωσή του στο λειτούργημά του».
Στην Ελλάδα βρέθηκε ως λαθρομετανάστης. Όμως στη συνέχεια χρειάστηκε βίζα.
Ο Έλληνας Πρόξενος στο Αργυρόκαστρο Διονύσιος Αλεξανδρόπουλος τον διευκόλυνε με όλη του την προθυμία.
Στην ευχαριστήρια επιστολή που του απηύθυνε τονίζει μεταξύ άλλων: «Εκφράζω την υψηλή εκτίμησή μου για το έργο σας και σας εύχομαι μεγαλύτερες επιτυχίες. Σας γράφω για να σας εκφράσω τις ειλικρινείς ευχαριστίες μου, αλλά και τις ευχαριστίες της κόρης μου και όλης της οικογένειάς μου. Αυτή που με παρακίνησε να σας γράψω και να σας ευχαριστήσω ήταν η 8χρονη κόρη μου. Η ανθρωπιά σας είναι μεγάλη, απέραντη, βαθιά».
Μάλιστα τον χαρακτηρίζει ως τον καλύτερό του φίλο και τον καλεί να επισκεφθεί το χωριό του και να δει από κοντά την κόρη του.
Τις ευχαριστίες του καταθέτει και προς τον Διευθυντή του Ελληνικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Αργυροκάστρου Χρήστο Βρέκα, που έκανε ό,τι ήταν στο χέρι του για να ιαθεί η κόρη του.
Όμως ο Έμμοντ Αλίαϊ δεν περιορίζεται εδώ. Αυτοί που υπήρξαν αρωγοί του, νιώθει πως ενσαρκώνουν την ψυχική αρχοντιά ολόκληρου του Ελληνικού λαού. Γι’ αυτό έστειλε επιστολή στην υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη.
Μεταξύ άλλων αναφέρει: «Αισθάνομαι βαθιά συγκινημένος και ταυτόχρονα ευτυχισμένος για την ανθρωπιστική πράξη των διπλωματών σας που εργάζονται στο Ελληνικό Προξενείο Αργυροκάστρου, καθώς και για τη χώρα σας, που μου δημιούργησε διευκολύνσεις ώστε η κόρη μου Πρανβέρα να ξεπερνάει σιγά-σιγά την βαριά ασθένειά της. Εσείς οι Έλληνες δείχνετε στους Αλβανούς ότι είστε η δεύτερη πατρίδα μας, όπου μπορούμε να στεγαστούμε και να ζήσουμε όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες πολίτες. Οι Ελληνο-αλβανικές σχέσεις ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο χάριν και στις δικές σας προσπάθειες. Επιθυμώ να ευχαριστήσω εσάς προσωπικά και δια μέσου εσάς την Ελληνική Κυβέρνηση και ολόκληρο τον Ελληνικό λαό που κάνετε τόσα για εμάς».
Σ’ αυτή την περίπτωση αυτό που αξίζει να σημειωθεί δεν είναι ο ανθρωπισμός των Ελλήνων προς τους Αλβανούς, ο οποίος έχει εκδηλωθεί πάμπολλες φορές, αλλά η αναγνώριση εκ μέρους των ευεργετηθέντων της προσφοράς. Και είναι σπουδαία υπόθεση η αναγνώριση αυτή, αφού «ουδείς πιο αχάριστος από τον ευεργετηθέντα».
Πηγή Π.Λ.