Στην εφημερίδα «Η φωνή της ΟΜΟΝΟΙΑΣ» (πρώτο δεκαπενθήμερο Δεκεμβρίου),στηλιτεύεται η συμπεριφορά ορισμένων Δ(ε)ροπολιτών, οι οποίοι πουλούν τις ιδιοκτησίες τους σε αλλόθρησκους και αλλοεθνείς, κυρίως σε μουσουλμάνους Λαζαριτινούς (το Λαζαράτι είναι μουσουλμανικό κεφαλοχώρι πριν από το Αργυρόκαστρο).
Συγκεκριμένα, με λύπη του, αναφέρει ότι η παρατηρούμενη ανάπτυξη στην εθνική οδό Κακαβιά-Αργυρόκαστρο με πολλά κέντρα και βενζινάδικα και από τις δύο πλευρές της ανήκουν σε μεγάλο ποσοστό σε Λαζαρατινούς, οι οποίοι έχτισαν στη γη που τους πούλησαν Δ(ε)ροπολίτες.
Άλλο παράδειγμα αναφέρει την εκποίηση γης σε Λαζαρατινό από κάτοικο του χωριού Πέπελη (η Πέπελη είναι ελληνοχώρι στην Πάνω Δ(ε)ρόπολη). Σκοπός του αγοραστή είναι «να υψώσει κεραία η τουρκική κινητή τηλεφωνία». Εάν τελικά ευοδωθεί η προσπάθεια και τοποθετηθεί κεραία «να μας ζήσει» θα γράψει ο αρθρογράφος «θα κυματίζει η τουρκική σημαία με το μισοφέγγαρο κοντά στο Τελωνείο Κακαβιάς. Αίσχος για όλους τους Δ(ε)ροπολίτες».
Και αναρωτιέται ο Δημήτρης Κίκης: «Τι περισσότερο πρέπει να κάνουν, για να θεωρηθούν εθνικοί μειοδότες;».
Για αρκετές μέρες με βαζάνιζε το γεγονός. Σκεφτόμουν εάν θα’πρεπε να το σχολιάσω ή να το αφήσω να περάσει απαρατήρητο. Τελικά πήρα την απόφαση να το σχολιάσω, γιατί διέβλεψα ότι αρκετές ακατανόητες πράξεις δεν πρέπει να παραμένουν στο σκοτάδι.
Αυτά γράφει ο αρχισυντάκτης της «Φωνής της ΟΜΟΝΟΙΑΣ» και δεν έχουμε λόγους να αμφιβάλλουμε για τους «λόγου το αληθές». Συνεχείς είναι οι διαμαρτυρίες μας για τον κίνδυνο που επικρεμάται πάνω από τον βορειοηπειρωτικό χώρο για πληθυσμιακή αλλοίωση και εδαφικό περιορισμό. Όταν οι ίδιοι ενεργούμε με τέτοιο τρόπο και απεμπολούμε τα δικαιώματά μας, όταν μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας, τι μας φταίνει οι Αλβανοί;
Βέβαια, γεγονός είναι ότι οι Αλβανοί καταβάλλουν προγραμματισμένες προσπάθειες, έχουν μελετημένο σχέδιο, για τον εποικισμό του «αλβανικού Νότου», όπως αρέσκονται να λένε το βόρειο Ηπειρωτικό τμήμα, από Αλβανούς του Βορρά. Κατά την 50χρονη μάλιστα δικτατορική λαίλαπα υπό τον Ενβέρ Χότζα, εν μέρει, το πέτυχαν. Και τους μεν Αλβανούς αυτό τους συμφέρει να πράττουν, τέτοιες όμως ενέργειες εξυπηρετούν τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους. Δεν είναι κρίμα και άδικο να συμβάλλουμε και εμείς σε μια τέτοια αλλοίωση, όταν μάλιστα η γη, όπως γράφει ο αρθρογράφος εκποιείται «για ένα κομμάτι ψωμί;».
Αψυχολόγητη και αδικαιολόγητη η πράξη τους. Είναι κρίμα «για λίγα ψωροχρήματα» να βοηθούμε και οι ίδιοι στην δημογραφική νόθευση, στη συρρίκνωση και αποσύνθεση του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού.
Αυτή τη γη μας την κληροδότησαν οι παππούδες και οι προσπαππούδες μας και έχουμε χρέος να τη διαφυλάξουμε «ως κόρη οφθαλμού» και να την παραδώσουμε ακέραια στα παιδιά και εγγόνια μας. Θα σηκωθούν οι πρόγονοι από τους τάφους τους και θα μας πάρουν με τα ξύλα και τις πέτρες. Έδωσαν αγώνες που τους πλήρωσαν με το αίμα τους για να κρατήσουν ανόθευτη τη γη τους. Δεν έχουμε δικαίωμα να τους προδώσουμε.
Δεν ξέρω εάν το απαράδεκτο αυτό φαινόμενο παρατηρείται και σε άλλα μέρη της Μειονότητας. Είναι τεράστιο λάθος το οποίο, δυστυχώς, θα το πληρώσουν οι επερχόμενες γενιές.
Διαμαρτυρόμεθα, και δικαίως, για τις ενέργειες των Αλβανών, οι οποίοι αυθαίρετα αρπάζουν περιουσίες των Βορειοηπειρωτών. Γνωρίζουμε τις φιλότιμες προσπάθειές τους για αφελληνισμό του χώρου μας. Να δίνουμε, όμως, δικαιώματα και οι ίδιοι είναι από τα απρόβλεπτα και απαράδεκτα.
Τελευταία οι κάτοικοι της Νίβιτσας ξεσηκώθηκαν. Περιφρουρούν τη γη τους που κινδυνεύει από τα αρπακτικά νύχια του Αλβανικού κράτους και νυχτοξημερώνουν στην Κοκαριά προσπαθώντας να αποτρέψουν αυτόν τον κίνδυνο. Εναντιώνονται στις αλβανικές προκλήσεις και με αμείωτο ενθουσιασμό συνεχίζουν τον αγώνα τους. Η πράξη αυτή των Νιβιτσιωτών να μας εμπνέει πρέπει, να μας διδάσκει και να καθοδηγεί τις ενέργειές μας. Να αγωνιζόμαστε για όσα κληρονομήσαμε και μας ανήκουν. Κανένα δικαίωμα δεν έχουμε να τα ξεπουλάμε.
Καιρός είναι πια να αφήσουμε τους άκαιρους και ζημιογόνους καιροσκοπισμούς, να αποβάλουμε τις ιδιοτέλειες και τα μικροσυμφέροντα και να ενστερνιστούμε τη μια και μοναδική ιδέα: τη Βορειοηπειρωτική. Και γι’ αυτή να αγωνιζόμαστε.
Να παραμερίσουμε τις προσωπικές εμπάθειες και να στρέψουμε την προσοχή και το ενδιαφέρον μας στην ανάπτυξη του κατακρεουργημένου τόπου μας, απομονώνοντας και απομακρύνοντας τα στοιχεία εκείνα που απεργάζονται την καταστροφή του.
Γράφει ο ΝΙΚΟΣ Θ. ΥΦΑΝΤΗΣ