Ο Γεώργιος Χρ. Ζωγράφος αναχωρήσας εξ Αθηνών την 13ην Φεβρουαρίου 1914, μετά δύο ημέρας έφθασεν εις Αργυρόκαστρον όπου εσχημάτισε την Κυβέρνησιν Αυτονόμου Ηπείρου με μέλη τους Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Βασίλειο, Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδωνα και Κορυτσάς Γερμανό. Ο λαός τον εδέχθη μετ’ ενθουσιασμού απεριγράπτου, φιλών τους πόδας του. Σπαρακτικαί σκηναί λαμβάνουσι χώραν εκπλήκτους κρατούσαι τους ξένους δημοσιογράφους, τους παρακολουθώντας το εξελισσόμενον δράμα. «Διότι έφθανεν εις μίαν στιγμήν» έγραφε μία αγγλική εφημερίς «καθ’ ην αι γυναίκες και τα παιδιά προσεύχονται γονατιστά, φιλούν τους τάφους των πατέρων των, τα κατώφλια των οικιών των, ασπάζονται το γλυκύ της γενέτειρας χώμα και καταρώμενοι τους ανοικτείρμονας σφαγιαστάς των, φεύγουν ζητούντες άσυλον εις το ελληνικόν έδαφος.
Οι άνδρες οι δυνάμενοι να φέρουν όπλα, αποφασισμένοι να πέσουν εντίμως υπεραμυνόμενοι της ελευθερίας της πατρίδος των, με δάκρυα εις τους οφθαλμούς αποχωρίζονται από τας οικογενείας των και τρέπονται εις τα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου, οπόθεν θα ηχήση το εγερτήριον σάλπισμα, του οποίου ο αντίλαλος θα συγκλονίσει το Πανελλήνιον». Υπό τοιαύτας συνθήκας υποφώσκει η πρωία της 17ης Φεβρουαρίου. Πάνοπλος ο λαός συγκεντρούται εις τον παρά το Αργυρόκαστρον ρέοντα Δρίνον. Ώρα 3 μ.μ. Ο ήλιος περιέβαλλε τους καταφόρτους εξ εθελοντικών σωμάτων λόφους και ελαφρός απηλιώτης έστελλε μεθυστικόν των βουνών άρωμα. Μυσταγωγία εκ των σπανίων, ομοία εκείνης η οποία προ εκατό ετών εν τη Μονή της Αγίας Λαύρας υπό τους ιδίους οιωνούς, υπό τας αυτάς συνθήκας ετελείτο! Η σκηνή είναι συγκινητική! Όλοι δακρύουν! Υψούτο η Σημαία της Αυτονόμου ήτο «Ελληνική» ή μάλλον ελληνικοτέρα της ελληνικής, φέρουσα εν τω μέσω τον «Δικέφαλον Αετόν». Η ηχώ μετέδιδεν εις τας πλησίον κλιτείς και χαράδρας το μέγα μήνυμα της Ανεξαρτησίας της Βορείου Ηπείρου! Το πλήθος γίνεται έξω φρενών ζητωκραυγάζον, όταν προσέρχεται ο Γεώργιος Χρ. Ζωγράφος περιβαλλόμενος υπό των Μητροπολιτών Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου, Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδωνος και Αλέξανδρου Καραπάνου. Οι Μητροπολίται ενδύονται τα ωμοφόρια και επανωκαλύμαυχα αυτών. Αρχίζει ο αγιασμός. Όταν ο Μητροπολίτης εξεφώνησε το «Ευλογητός ο Θεός ημών» η βοή έπαυσε και οι πάντες απεκαλύφθησαν. Όταν ο διάκονος εδεήθη υπέρ του «αηττήτου Βασιλέως Κωνσταντίνου» άπαντες έκαμψαν τα γόνατα! Όταν Δευτέρα δέησις υπέρ του «Προέδρου της Βορείου Ηπείρου» Γεώργιου Ζωγράφου, αντήχησαν οι πυκνοί πυροβολισμοί των 7 χιλιάδων ανδρών και διεπέρασαν τους αιθέρας, το ευφρόσυνον γεγονός αναγγέλοντες. Συγχρόνως υψούτω η Σημαία της Αυτονόμου Ηπείρου, ραντισθείσα με το αγιασμένο νερό του Δρίνου. Εξ άλλου εν συγκινήσει και σεβασμώ υποστέλλεται άλλη Σημαία έτερον έμβλημα σήμερον το οποίον υπό τας πτέρυγας του προστατεύει 7 εκατομμύρια Ελλήνων. Την στιγμήν εκείνην συγκινητικώτατον λόγον εξεφώνησεν ο Μητροπολίτης Βασίλειος ειπών: «Χάριν της υπερτάτης Εθνικής ανάγκης κατεβιβάσθης, ω θείον όνειρον, ημών τε και των πατέρων μας γαλανόλευκη μας, εθνική μας Σημαία. Αλλά αντί Σου δεν ανυψώνομεν ξένην αλλά την θυγατέραν σου Ηπειρωτικήν, προωρισμένην να κατεσχίση κατά της αλβανικής ημισελήνου». Ζητοκραυγαί στεντόριαι υπέρ της Αυτονόμου Ηπείρου και του Βασιλέως Κωνσταντίνου εκάλυψαν τους λόγους του Μητροπολίτου, των Ιερολοχιτών παρουσιαζόντων όπλα Επειδή εγνώσθη ότι η Ελληνική Κυβέρνησις, δια να μη δώση σημεία κακής πίστεως έναντι των Δυνάμεων, είχε διατάξει τον στρατόν να παρεμποδίσει την εξύψωσιν της Σημαίας της Αυτονόμου, τότε δύναμις 2 χιλιάδων ανδρών διηρημένη εις διμοιρίας εχούσας δεδοκιμασμένους αρχηγούς, επροστάτευεν την εξύψωσιν της Σημαίας κατά επιθέσεως του στρατού όστις όντως από πρωίας δι’ αυστηρών διαταγών περί παρεμποδίσεως της Ανακηρύξεως της Αυτονομίας, μετά πυροβολικού παρετάχθη εις τας αξιομάχους της πόλεως θέσεις. Ουχ ήττον η Σημαία ανεπετάσθη, ο δε Πρόεδρος της προσωρινής Κυβερνήσεως Γεώργιος Χ. Ζωγράφος εξεφώνησεν λόγον εξόχως πολιτικόν. Ομιλήσας περί της βάσεως και των αρχών της κηρυσσομένης Αυτονομίας, η οποία εν ονόματι των αρχών του πολιτισμού και του δικαίου και των διεθνών νόμων του πολέμου, δια την αποφασισθείσαν άμυναν της χώρας, κηρύσσει και επαγγέλεται την ασφάλειαν της ζωής, της τιμής και της περιουσίας των τε Χριστιανών και των Μουσουλμάνων άνευ ουδενός μίσους. Η Ήπειρος, εξηκολούθησεν ο Γεώργιος Ζωγράφος, αναλαμβάνει αγώνα αμύνης, αλλ’ αμύνης ευγενούς υπέρ της εαυτής ελευθερίας τα δίκαια όμως πάντων θα καταστούν σεβαστά. «Η Ελλάς» είπεν, «εξηναγκάσθη να θυσιάσει την Ήπειρον χάριν ανωτέρων συμφερόντων. Ο Ηπειρωτικός όμως λαός δεν δύναται να υποκύψει εις τον ζυγόν βαρβάρου λαού, αι δε εγγυήσεις ας υπόσχονται, δεν είναι δυνατόν να τηρηθούν. Το προ πεντακοσίων ετών όνειρον εκπληρούται σήμερον, εν τη αποφάσει των Ηπειρωτών όπως ΑΠΟΘΑΝΟΥΝ υπέρ της Ελευθερίας των». Ο Ζωγράφος αφού ετόνισε την αφοσίωσιν του Ηπειρωτικού Στρατού, ούτινος η πειθαρχία και η τυφλή υπακοή, θα συντελέσουν εις την αποφυγήν παντός εκτρώπου και θα αποτελέσουν πολύτιμον άμυναν της χώρας, εζητωκράυγασεν εν τέλει υπέρ του Βασιλέως, του Στρατού και του Έθνους. Μετά την αναπέτασιν της Σημαίας ωμίλησε πάλιν ο Σεβ. Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος και κατόπιν ολόκληρον το πλήθος διηυθύνθη προς την πόλην του Αργυροκάστρου. Ένεκα των αυστηροτάτων διαταγών αίτινες είχον δοθή, δεν ερρίφθη ουδείς πυροβολισμός. Και τούτο οφείλεται εις την περίνοιαν και σωφροσύνην του Στρατηγού Παπούλα, ο οποίος διαβλέπων την ακατάσχετον ορμήν και την απόφασιν των οπλιτών, απέφυγε να θέση τον στρατόν εις την σκληράν δοκιμασίαν να εμποδίσει τους επαναστάτας και ούτω απεσοβήθησαν σοβαρά απευκταία. Κατόπιν εις την πλατείαν του Διοικητηρίου, ο Μητροπολίτης Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων Βλάχος δια λόγου ενθουσιώδους ηλέκτρισε τα πλήθη της Σημαίας εν μέσω δαιμονιωδών κωδωνοκρουσιών, κρουομένων όλων των κωδώνων των Εκκλησιών υψουμένης υπό την επιβλεψιν των ενόπλων επί τούτω τεταγμένων σημαιοφόρων εις τον εξώστην του Διοικητηρίου. (από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Σκενδέρη "Ο Βορειοηπειρωτικός Αγών 1914")