Στην τελική ευθεία βρίσκονται πλέον οι Βουλευτικές εκλογές στην Αλβανία που θα πραγματοποιηθούν στις 28 Ιουνίου, ενώ συνεχίζονται οι βολιδοσκοπήσεις εκ μέρους των δύο μεγάλων Κομμάτων, του Δημοκρατικού και του Σοσιαλιστικού. Το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα του πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα, κατά κοινή ομολογία, κατά την απερχόμενη κυβερνητική του θητεία, απέβαλε κάπως το σκληρό του πρόσωπο και προσπάθησε να ρίξει γέφυρες φιλίας με την Ελλάδα, μέσω της Ελληνικής μειονότητας, προς την οποία, φραστικά τουλάχιστον, δεν ήταν ο Μπερίσα του παρελθόντος. Με ηχηρά, όμως, λόγια, με ευχολόγια και μεγαλόστομες υποσχέσεις, ούτε τα προβλήματα επιλύονται ούτε η κατάσταση στον Βορειοηπειρωτικό χώρο βελτιώνεται. Εκείνο που παραμένει είναι η ζωή της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, η οποία βιώνει καθημερινά το φόβο και την αβεβαιότητα για το αύριο και αγωνίζεται, μέσα από το δαίδαλο των προβλημάτων που δημιουργούν οι αλβανικές αρχές, να επιβιώσει σε ένα ομιχλώδες περιβάλλον και να μπορέσει να κρατήσει τις πατρογονικές παραδόσεις και την εθνική ταυτότητα.
Δυστυχώς, το νεανικό έμψυχο δυναμικό έχει εγκαταλείψει τον τόπο του και μετανάστευσε οικογενειακώς στη Μεγάλη Πατρίδα. Ποιοι ήταν οι λόγοι που τους ανάγκασαν να εκπατριστούν, δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε. Η επάνοδός τους στις πατρογονικές εστίες παρουσιάζει πολλές δυσκολίες, δεδομένου ότι στην Ελλάδα εργάζονται, εκεί σπουδάζουν τα παιδιά τους και οι περισσότεροι έχουν αποκατασταθεί επαγγελματικά.
Είμαστε, όμως, βέβαιοι ότι οι καρδιές και οι σκέψεις τους βρίσκονται στα σπίτια τους και στους υπερήλικες γονείς τους και εάν τους δοθεί ευκαιρία θα επανακάμψουν.
Στο σημερινό σημείωμα θα ασχοληθούμε με ένα καίριο θέμα που σχετίζεται με την ίδια την ύπαρξη του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού. Από τη λύση αυτού του θέματος εξαρτώνται πολλά. Και παλιότερα μας έχει απασχολήσει το θέμα και προσπαθήσαμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, να προτείνουμε λύσεις συμφέρουσες για τη Μειονότητα.
Το ερώτημα – πρόβλημα, το οποίο κυκλοφορεί μεταξύ των συμπατριωτών μας είναι το εξής: Ποιο είναι περισσότερο συμφέρον για τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου: Να συσπειρωθούν στις επικείμενες εκλογές υποψήφιοι βουλευτές και ψηφοφόροι γύρω από την «Ομόνοια» - «ΚΕΑΔ», που αγωνίζονται για τα συμφέροντά τους ή είναι προτιμότερο οι υποψήφιοι ελληνικής καταγωγής βουλευτές να προσχωρήσουν και να ενσωματωθούν στα αλβανικά κόμματα;
Είναι ένα θέμα που μέχρι σήμερα συζητιέται πολύ, δημιουργεί παρενέργειες και διχάζει τους Βορειοηπειρώτες.
Πρόκειται για δυο απόψεις – τάσεις που αλληλομάχονται και δημιουργούν πάθη και μίση, τα οποία, δυστυχώς, τίποτε το θετικό δεν προοιωνίζουν. Από τις αλληλοκατηγορίες απέχει η νηφαλιότητα και η σύνεση και δημιουργούνται μόνο διχαστικά αποτελέσματα.
Εκείνοι που επιθυμούν τη συσπείρωση γύρω από την «Ομόνοια» και το πολιτικό της σκέλος το Κόμμα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, έχουν τη γνώμη (νομίζω ότι ορθοφρονούν) ότι οι βουλευτές που θα εκλεγούν με τη σημαία της θα έχουν φωνή στο Αλβανικό Κοινοβούλιο, θα εισακούονται και θα προβάλουν τα συμφέροντα της Μειονότητας. Θέση ορθή και βαρύνουσα, γιατί η «Ομόνοια» είναι το μοναδικό όργανο εξυπηρέτησης των μειονοτικών συμφερόντων.
Πιστεύουμε ότι η «Ομόνοια» υπό σθεναρά και ισχυρή ηγεσία αποτελεί τον μοναδικό μοχλό πίεσης και προς τις ελληνικές και προς τις αλβανικές κυβερνήσεις και η μόνη ικανή να προβάλει διεθνώς τα μειονοτικά αιτήματα. Αρκεί η «Ομόνοια» να μην έχει ρόλο διακοσμητικό. Η «Ομόνοια» είναι το μόνο ζωντανό κύτταρο και η δραστηριοποίησή της αναγκαία και επιβεβλημένη.
Από το άλλο μέρος βρίσκονται εκείνοι που έχουν την άποψη ότι συμφέρει οι Έλληνες υποψήφιοι να ενταχτούν στα αλβανικά κόμματα. Φρονούν ότι μέσα από τα κόμματα οι Έλληνες βουλευτές θα έχουν προσβάσεις στα κυβερνητικά κλιμάκια και θα αποκομίζουν οφέλη για τη Μειονότητα.
Θεωρητικά θα μπορούσε να συμφωνήσει κάποιος μʼ αυτή την άποψη. Γνωρίζοντας όμως την αλβανική καχυποψία προς κάθε τι το ελληνικό και επομένως και προς τους βουλευτές και τις σοβινιστικές θέσεις αλβανικών κύκλων, δεν πιστεύουμε ότι από μια τέτοια θέση θα υπάρξουν ωφέλειες για τη Μειονότητα.
Άλλωστε η πείρα απέδειξε ότι όσοι Έλληνες εκλέχτηκαν βουλευτές με τη σημαία αλβανικών κομμάτων, δυστυχώς, δεν είχαν δική τους φωνή, αλλά τη φωνή του κόμματος στο οποίο είχαν συνταχτεί. Το αποτέλεσμα ήταν να επιφέρουν ρήγματα στο ελληνικό στοιχείο.
Μέσα στα άλλα οι Βορειοηπειρώτες έχουν να επιλύσουν και τέτοιου είδους εσωτερικά προβλήματα, που επιτείνουν την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια.
Στο αγωνιώδες αυτό ερώτημα μία είναι η απάντηση: Αφοσίωση και πίστη στο μέλλον του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Απέναντι στην αβεβαιότητα και στη διεθνή ρευστότητα απαιτείται σύμπνοια, ομοψυχία και κοινή σύμπλευση για την επίτευξη των επιδιωκομένων στόχων.
Συστράτευση κάτω από μια δραστήρια «Ομόνοια» για να αποτραπούν τα χειρότερα. Υποψήφιοι βουλευτές και πολίτες από κοινού, κλείνοντας τα αυτιά τους σε ελληνικούς και αλβανικούς κομματικούς σχηματισμούς, να εργαστούν με πατριωτισμό και σαφείς εθνικούς προσανατολισμούς για τη βορειοηπειρωτική ιδέα και την εξεύρεση λύσεων στα προβλήματα της Μειονότητας.
Όλα αυτά υπό την προϋπόθεση η «Ομόνοια» να αναλάβει πατριωτική σταυροφορία, να συνεγείρει με τη δράση των μελών της τους Βορειοηπειρώτες, μακριά από μικροπολιτικές και μικροσυμφέροντα
Το άρθρο για τα διλήμματα των στελεχών της ΟΜΟΝΟΙΑΣ – ΚΕΑΔ είχε γραφτεί πριν από τη διάσπασή τους και τη διάχυση των στελεχών στα αλβανικά κόμματα (Δημοκρατικό και Σοσιαλιστικό).
Δυστυχώς, η συνεργασία του ΚΕΑΔ με το Σοσιαλιστικό κόμμα και των άλλων στελεχών του με το Δημοκρατικό είναι πια γεγονός και τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει τα πράγματα.
Τα διλήμματα, όμως, παραμένουν και μετά τη συνεργασία τους με τα αλβανικά κόμματα.
Ας ευχηθούμε ότι η ΟΜΟΝΟΙΑ, στην ύπαρξη της οποίας πολλά στήριξε ο Ελληνισμός, θα αλλάξει πλεύση και θα αγωνισθεί για τη συσπείρωση και συστράτευση του χειμαζόμενου βορειοηπειρωτικού κόσμου.
Γράφει: Νίκος Υφαντής
Πηγή Π.Λ.