Οι εκλογές της 28ης στη γείτονα, όλα δείχνουν ότι θα είναι ‘ντέρμπυ’ και η κατανομή των εδρών στην επόμενη αλβανική βουλή, με βάση πάντα τις δημοσκοπήσεις, θα εξασφαλίζει δύσκολα τη «δεδηλωμένη» σε όποιο από τα δυο μεγαλύτερα κόμματα κι αν είναι κυβέρνηση την 29η Ιουνίου, αναδεικνύοντας και μεγιστοποιώντας ουσιαστικά την αξία που λαμβάνει η κάθε έδρα ξεχωριστά.
Δεδομένων των αναλογιών λοιπόν που απεικονίζουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, ισχυρή παρουσία του ΚΕΑΔ (3-5 έδρες, όταν η τελική διαφορά μεταξύ των δυο συνασπισμών φαίνεται ότι θα είναι παρόμοια) στην επόμενη αλβανική βουλή συνεπάγεται άνευ προηγουμένου εν δυνάμει υψηλή διαπραγματευτική ικανότητα για τον ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου και τις διεκδικήσεις του, στην περίπτωση βεβαίως που ο συνδυασμός «Ένωση για Αλλαγή» αναδειχθεί νικητής των εκλογών.
Το παραπάνω γίνεται ευκολότερα κατανοητό εάν αναλογιστεί κανείς τα πρόσφατα γεγονότα του περασμένου φθινοπώρου στην ελληνική πολιτική σκηνή, όπου η ισχνή πλειοψηφία του κυβερνώντος κόμματος (152/300) ανάγκαζε την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας να συμβιβάζεται με τις δημόσιες τοποθετήσεις του ‘δυσαρεστημένου’ πρώην υφυπουργού Πέτρου Τατούλη, με πολύ αρνητικές συνέπειες για την κυβερνητική εικόνα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κατά τον ίδιο τρόπο και η περίπτωση του άλλου υφυπουργού, του Αριστοτέλη Παυλίδη, για τον οποίο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παραδέχθηκε μάλιστα ευθέως στην προ ευρωεκλογών συνέντευξή του στο Νίκο Χατζηνικολάου, ότι η αντιμετώπισή του πρώην υφυπουργού θα ήταν διαφορετική εάν δεν ετίθετο ζήτημα απώλειας της δεδηλωμένης.
Με άλλα λόγια οι εκλογές της 28ης στην Αλβανία και οι εύθραυστες ισορροπίες που διαμορφώνονται, αποτελούν σημαντική ευκαιρία να έχει το ΚΕΑΔ τέτοια διαπραγματευτική δύναμη στην επόμενη κυβέρνηση, αρκετά ικανή ενδεχομένως, έτσι ώστε να ‘αναγκάζει’ τον Ράμα (εάν βεβαίως είναι αυτός ο επόμενος Πρωθυπουργός) μπροστά στον κίνδυνο απώλειας της εξουσίας, να δέχεται την εκπλήρωση των αιτημάτων του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού, έτσι όπως κι ο Καραμανλής αναγκαζόταν να δέχεται τα ‘τερτίπια’ των δυο πρώην υφυπουργών του.
Αυτή είναι η ουσία αυτών των εκλογών και καμία άλλη. Έριδες, εσωτερικές διαμάχες και άλλα τέτοια προϊόντα επιλογών στο πλαίσιο προσωπικών στρατηγικών, υπάρχουν όπως και υπήρχαν πάντα στους κόλπους της μειονότητας. Φαίνεται υπάρχει αδυναμία σε μερικούς πολιτευτές των βορειοηπειρωτικών δρώμενων να κατανοήσουν αυτό που για τη νέα γενιά των βορειοηπειρωτών τουλάχιστον αποτελεί γενική παραδοχή ως πολιτική αντίληψη και εκ των ων ουκ άνευ: «Όταν κάτι δεν μας αρέσει στο ‘μαγαζάκι’ μας, δεν ανοίγουμε άλλο, αλλά προσπαθούμε να το διορθώσουμε με το λόγο και το έργο μας».
Η ευκαιρία αυτών των εκλογών όμως απαιτεί και τις κατάλληλες μετέπειτα υποστηρικτικές ενέργειες και πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει την επομένη των εκλογών, οι διεκδικήσεις της μειονότητας (αναγνώριση, γλώσσα, περιουσίες, ανάκληση ποινικών διώξεων με πολιτικό φόντο, αναδιάρθρωση τοπικής αυτοδιοίκησης), να αποτελέσουν όρους μιας προγραμματικής συμφωνίας για την επόμενη κυβερνητική θητεία, στην ευκταία περίπτωση βεβαίως που ο συνασπισμός στον οποίο το ΚΕΑΔ λαμβάνει μέρος αναδειχθεί νικητής. Οι όροι αυτοί θα πρέπει να είναι ξεκάθαροι, με χρονοδιαγράμματα και από την εκπλήρωσή τους να εξαρτάται η συνέχεια ή μη της στήριξης που θα παρέχει το ΚΕΑΔ στην επόμενη κυβέρνηση. Η προεκλογική συμφωνία σε επίπεδο 'κυβερνητικών θέσεων' (διορισμοί), στην οποία έχει προβεί ήδη η ηγεσία του ΚΕΑΔ με τα υπόλοιπα κόμματα του συνασπισμού «Ένωση για Αλλαγή», την επομένη των εκλογών δεν θα είναι αρκετή για την άσκηση αποτελεσματικής πολιτικής.
Όλα τα παραπάνω βέβαια προϋποθέτουν σε πρώτη φάση τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση και παρουσία των βορειοηπειρωτών στην πατρίδα αυτή την Κυριακή, απαλλαγμένοι πρωτίστως από κάθε είδους καινούρια, επικίνδυνα ψευτοδιλήμματα για αποχή.
Στέλιος Μπολλάνος